Ik tilde het deksel van de pan en de geur sloeg me tegemoet. Niet zomaar een geur, maar die rijke, diepe, intense geur van een Cantonese gember-ui roerbak met reuzenkrab. Ik had dit al maanden niet gegeten, en deze keer had ik besloten om het niet alleen te eten, maar het moment te delen. Mijn vingers jeukten al bijna bij voorbaat, want dat hoort erbij als je dit eet.
Zoveel mensen waarschuwen ervoor, zeggen dat het je cholesterol omhoog jaagt en dat je handen urenlang zullen tintelen. Maar ik had een verkoudheid, dus ik kon mezelf geruststellen. Ik zou het er gewoon doorheen bijten, en als het nodig was, zou ik wat crème op mijn huid smeren. Dit was een delicatesse, een zeldzame kans die je niet zomaar laat liggen.
Ik pakte niet de Chinese eetstokjes, maar de Koreaanse, die van roestvrij staal. Die zijn steviger en veel beter om het vlees uit de scharen te peuteren. Ik wilde alles eruit halen wat erin zat, elk stukje vlees, elke druppel sap. Het was een indrukwekkend beest om te zien, die krab.
Een reuzenkrab uit British Columbia, zo groot dat één deel van de poten zo’n twintig tot vijfentwintig dollar per pond kostte. Ik had maar de helft gekocht, de rest bewaarde ik voor later. Dit was niet iets wat je elke dag at. Dit was iets bijzonders.
Nu, terwijl ik de pan openschepte, kon ik zien hoe het krabvlees zich had gevuld met alle smaken van de gember en de lente-ui. Ik wilde het laten zien, dat perfecte stuk vlees dat eruitzag alsof het gewoon van het bot viel, bedekt met een glanzende laag van het heerlijke roerbakvocht. “Kijk dit eens,” zei ik, terwijl ik het omhoog hield zodat iedereen het goed kon zien. “Dit is goed spul.
Echt goeie kost. ”
Ik begon een klein lesje te geven terwijl ik at, want zo gaat dat nu eenmaal. In het Kantonees wordt het “gongai” genoemd, en het recept is simpel maar doeltreffend: je begint met gember en lente-ui, je roerbakt die tot ze geuren, en dan voeg je de krab toe. De gember is niet zomaar een smaakmaker; het balanceert de koude aard van de krab.
Volgens de Chinese traditie is krab een koud voedingsmiddel, en door het te bereiden met gember, krijg je een evenwicht. Ik wees op de kieuwen van de krab. “Die moet je niet eten,” zei ik. “Die zijn voor de filter.
Alleen het vlees, dat is wat je wilt. ” Ik liet ook het kopgedeelte zien, want ik snapte heel goed waar ik mee bezig was. Ik was de krab aan het ontleden, stuk voor stuk, precies zoals het hoorde. Er werd gevraagd of je in Hongkong de meteorenregen kon zien, maar daar wist ik eerlijk gezegd niet veel van.
Ik wist alleen dat ze in Noord-Amerika en Europa te zien was, en dat was goed genoeg voor mij. Ik was hier met mijn krab, en dat was het belangrijkste. Ik had ook een kom lang-gekookte kruidenbouillon gemaakt, met zelfgekweekte vruchten. Die was goed voor mijn longen en kalmeerde mijn keel, vooral nu ik verkouden was.
Ik had gewoon alles opgewarmd en daar was mijn avondmaaltijd ineens. Terwijl ik verder at, wees ik op het mooie stuk vlees dat ik eruit had gepeuterd. Het was ongeveer zeven centimeter groot, een perfect stuk. Ik kon niet anders dan genieten van elke hap, terwijl de kruidenbouillon op het vuur stond.
Na het eten wist ik dat ik veel water moest drinken, om alles een beetje in balans te houden. Maar eerst zou ik dit laatste stukje krab laten zien, dat ene mooie stukje. Het was een vingerlikkend tegoed, zo lekker, en ik was er klaar voor.
