Ik zette drie gerechten op tafel en één soep, precies zoals mijn grootmoeder het vroeger maakte. De stoom-ei met gezouten eendenei-dooyer gemengd door het kippenei, de zelfgemaakte kipfilet die ik uren had gemarineerd en gestoomd, en de gefermenteerde groenten met wortel. Het was een typisch zomergerecht, zoetzuur met sesamolie en een vleugje honing. Maar het kostte twee uur om klaar te maken.
De meeste tijd ging zitten in de kip: ontdooien, marineren, stomen, en dan alles uit elkaar plukken om te mengen met die geheime speciale saus. Ik had besloten om dit vandaag te delen met mijn kijkers, ook al is dit eten een luxe. Het is duur, echt duur. Maar dit was zo’n zeldzame kans dat ik dacht: laat ik even kort live gaan en laten zien wat ik eet.
Ik wilde eigenlijk rustig eten terwijl ik verder werkte aan het opzetten van een nieuwe stream voor The Beatles-café-avonden. Maar toen ik eenmaal live ging, liep alles anders dan gepland. “Hallo, hallo, welkom,” zei ik in de camera. Maar meteen was er een probleem: de TTS, de tekst-naar-spraak, deed het niet.
De chat bleef maar vragen stellen, en ik kon de berichten niet eens voorlezen. Het was een warboel. Ik probeerde de instellingen te herstellen, maar elke keer dat ik iets wijzigde, gebeurde er niets. In de chat zag ik iemand zeggen: “Welke games speel je vandaag?
” Ik snoof. Games? Ik probeerde gewoon mijn eten te laten zien. Nog een bericht: “Wake up TTS.
” Ik klikte op de knop, maar er kwam nog steeds geen geluid. Uiteindelijk krabbelde ik iets recht: “Het zou nu moeten werken. ” Ik vervolgde mijn uitleg over het eten, terwijl ik tegelijkertijd probeerde de live-stream stabiel te houden. De kijkers begonnen te reageren op mijn stem.
Iemand vroeg of ik de stem van de TTS kon veranderen. We gingen door de opties: US Engels, UK Engels, Filipijns, Fins, Frans, Japans, Cantonees – alles kwam voorbij. “Kies maar,” zei ik, terwijl ik steeds nieuwe stemmen liet horen. “Deze is een voorbeeld van mijn stem.
Wil je deze? ” Vervolgens zei iemand: “Nee. ” Dus probeerde ik een andere. En weer “Nee.
” Uiteindelijk koos ik een van de stemmen en besefte: misschien is dit niet wat ik had gepland voor een korte eetstream. Terwijl ik bleef worstelen met de techniek, bleef ik ondertussen genieten van mijn maaltijd. Ik nam een lepel van de stoom-ei, proefde de zoute dooier – dat beetje zout maakt alles goed – en nam ook een hap van de kip met de speciale saus. Het was precies zoals ik het me herinnerde.
Ik dacht terug aan de tijd dat mijn oma dit maakte: ze liet de kip stomen in plaats van blancheren, zodat alle smaak en sappen behouden bleven. Blancheren zou veel van de smaak weggooien – de olie, het sap – dat ging dan verloren in het water. Stomen duurt langer, maar het resultaat is onsamenhangend anders: malser, voller van smaak. Ik was zo bezig met het uitleggen dat ik een bericht in de chat over het hoofd zag: “Is er geen geluid?
” Ik zuchtte en zei: “Moment. ” Ik opende mijn telefoon om de juiste app-instellingen te checken. Ik had net een nieuwe opzet gekocht om OBS te bedienen via commandoknoppen en geluidsmeldingen voor Twitch-functies, maar ik had het nog niet helemaal werkend. “Het zou beter moeten zijn als dit eenmaal werkt,” zei ik tegen niemand in het bijzonder.
Maar het lukte maar niet. Elke keer dat ik dacht dat ik de TTS had geactiveerd, viel het geluid weer uit. Ik voelde de frustratie oplopen, maar wilde het niet tonen. Ik wilde gewoon kort mijn maaltijd delen, maar de technologie liet me keer op keer in de steek.
Een kijker vroeg: “Hé, waarom is het zo stil? ” Ik lachte nerveus: “Ja, ik weet het. We proberen iets te regelen. ” Ik herinnerde me nog dat ik mijn stem wilde veranderen naar een mannelijke, maar de derde stem bleek weer een vrouw.
Ik probeerde nog een paar opties. “Deze is een voorbeeld van mijn stem. ” Iemand zei “Nee. ” Ik bleef doorklikken.
Uiteindelijk vroeg ik: “Wil je deze? ” Maar het antwoord bleef kort en droog: “Nee. ”
Ik had niet verwacht dat een simpele maaltijd-stream zo’n technisch drama zou worden. Maar ik wilde niet opgeven.
Ik wilde dit gewoon voor elkaar krijgen, zodat ik eindelijk rustig kon eten en de kijkers iets konden horen van wat ik proefde. Met een laatste klik riep ik: “Oké, ik heb er eentje gevonden die werkt! ” Nog een keer probeerde ik het voor te lezen: “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” Er klonk eindelijk iemand – maar het was weer een vrouw.
Ik keek naar de chat. Daar stond: “Dag 509 zegt: ‘Nee’. ”
Ik bleef aanmodderen, wisselde tussen stemmen, maar elke keer was het niet wat de kijkers wilden. De zoete geur van mijn eten werd steeds sterker, maar ik kon niet echt genieten van het moment.
Mijn aandacht was verdeeld tussen de maaltijd en de chaos op het scherm. Op een gegeven moment zei ik: “Luister, ik wilde dit kort houden, maar we zitten nu diep in de technische details. ” Ik besloot dat het genoeg was. Ik gooide de opzet dicht en richtte me volledig op het eten.
Ik nam een hap van de koude kip met die verrukkelijke zoetzure saus, en het was nog steeds heerlijk. Misschien was dat het echte gemak: het eten, het proeven, en niet afgeleid worden door alles eromheen. Ik keek naar de klok. Er was meer tijd voorbijgegaan dan gepland.
Toen ik opkeek naar de camera, zei ik rustig: “Oké, ik moet echt gaan eten. Bedankt voor het kijken. ” En ik liet de chaos achter me, al was het maar voor even, terwijl ik eindelijk van mijn maaltijd genoot.
