Ik had een enorme B. C. -krab in huis, zo’n gigantisch beest van een kilo of twee. Een echte delicatesse, iets wat je niet elke dag eet.
De prijs lag rond de twintig tot vijfentwintig dollar per pond, dus dit was een dure traktatie. Een zeldzame kans, vond ik. En in plaats van er in mijn eentje van te genieten, besloot ik het moment te delen. Ik had de krab op de klassieke Kantonese manier klaargemaakt: een wok met gember, lente-ui en een flinke scheut vuur.
Dat is de manier waarop ik het lekkerst vind. Het balanceert ook de kou van het beest, want krab is koud voedsel, dus de gember zorgt dat het in balans blijft. Zo heb ik het altijd geleerd. Het eerste wat ik deed was de soep pakken, een lange, langzaam getrokken kruidenbouillon.
Die was goed voor mijn longen en mijn keel, vooral nu ik een verkoudheid had. Ik had hem alleen iets te lang opgewarmd, want hij was behoorlijk heet. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik nam een hap en voelde de sterke, rijke smaak door mijn mond trekken.
Perfect voor zo’n avond. Toen kwam het hoofdgerecht. Ik pakte mijn stalen Koreaanse eetstokjes, veel beter om het vlees uit de poten te peuteren dan die Chinese houten exemplaren. Ik draaide de krab om en wees aan wat je niet moest eten: de kieuwen, die moest je laten liggen.
Daarna begon ik te breken. Een voor een haalde ik de poten uit elkaar. Het vlees zat er prachtig in, stevig en zoet. Ik kon het niet laten om er even tegen te praten, er een grap over te maken.
Ja, ik kuste zelfs de mond van de krab. Waarom niet? Als je zo’n beest voor je hebt, moet je er alles uit halen. Ondertussen kletste ik over van alles.
Over dat je in Noord-Amerika en Europa een meteorenregen kon zien, iets waar ik niet veel over wist. Over het feit dat we hier in Canada alleen mannetjeskrabben mogen vangen, voor de duurzaamheid. Vrouwtjes vangen is verboden, en dat is maar goed ook, anders was er niets meer over. Ik had er ook een zelfgekweekte valse vrucht bij, goed voor de longen.
En natuurlijk groenten, want je moet je goed voorbereiden. Voor de krab zou ik eigenlijk een gemberthee moeten zetten, maar ik had geen radijs, dus liet ik dat zitten. Ik dronk achteraf wel wat water, voor de zekerheid. Voorzorgsmaatregelen, je weet maar nooit met cholesterol.
Terwijl ik at, hoorde ik iemand zeggen dat je huid ervan zou gaan jeuken. Misschien. Ik heb er wel eens last van gehad. Maar ik zei: ik heb nu al een verkoudheid, dus wat maakt het uit.
Ik had de zalf al klaarstaan, voor het geval dat. Ik zou het er wel op smeren als het zover kwam. Dit soort eten krijg je niet elke dag, dus dat risico nam ik voor lief. Het was niet de hele krab, maar één kant, één kant van de poten.
De andere kant bewaarde ik voor later. En ja, het was duur, maar dat was het waard. Dit was een zeldzame kans, dus in plaats van er alleen van te genieten, wilde ik dit delen. Ik wilde laten zien hoe je dit op de echte Kantonese manier eet, met al het sap dat eruit loopt.
Het was vingerlikkend goed, precies zoals het hoort. Uiteindelijk, met het laatste beetje vlees en wat groenten op mijn bord, was ik tevreden. Ik had de krab helemaal afgebroken, elk stukje vlees eruit gehaald. Ik was klaar.
Het was een maaltijd om niet snel te vergeten.
