Ik zet mijn eetstokjes neer en kijk naar de chat. Het is 1:15 uur ‘s nachts, en ik zit nog steeds voor mijn scherm te eten. Mijn vriend Cleon staat buiten te streamen, wachtend op een meteorenregen. Ik snap er niets van.
“Waarom sta jij daar nog, man? Je moet naar huis,” zeg ik hoofdschuddend. Hij lacht. “Jij bent de late vogel, niet ik?
”
“Nee, ik ga normaal niet zo laat naar buiten. Dat is niks voor mij. ”
De chat vraagt waarom ik dan niet naar de meteorenregen ga. Ik haal mijn schouders op.
“Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver. En meteorenregen? Ik ben die fase wel voorbij. Ik kan gewoon thuisblijven en het nieuws kijken.
”
Cleon blijft streamen. Ik blijf eten. Er komt een vraag in de chat: spreekt Poon Koreaans? Ik ken Poon eigenlijk niet goed.
Ik ken deze mensen pas sinds kort. Ik ben nog nieuw op Twitch, ook al ben ik een YouTuber. YouTube is heel anders dan dit. “Laatst zei ik hallo tegen hem in het Koreaans,” vertel ik aan de chat.
“En hij negeerde me gewoon. Ik dacht dat het aardig was om hem in zijn eigen taal te begroeten. ”
De chat reageert. “Misschien spreekt hij geen Koreaans.
”
“Misschien niet. Maar het is oké. Hij heeft mijn kanaal een rating gegeven. We helpen elkaar.
”
Ik neem een hap van mijn eten. Het is een Koreaanse maaltijd, midden in de nacht. Het is heerlijk. Iemand in de chat zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil.
Ik lach. “Scherpe messen zijn juist veiliger. Botte messen veroorzaken ongelukken. ”
Steel Matthews zegt dat hij messen slijpt op de echte manier.
“Geen wonder dat Poon mij negeerde,” zeg ik. “Ik zei hallo in het Koreaans, en hij reageerde niet. Maar goed, ik ben hier nog nieuw. Ik verken nog.
”
Het gesprek gaat over streamen versus YouTube-video’s maken. “Met video’s kun je een onderwerp echt uitdiepen,” leg ik uit. “Je kunt editen, creëren, een verhaal vertellen. Maar met live streamen is het meer oppervlakkig, een casual praatje.
Er is geen montage. Alles is echt, realtime. ”
Steel Matthews zegt: “Streamen is moeilijker omdat er geen editing is. ”
“Precies.
Dat is het. Alles is live. Maar het hangt er ook vanaf met wie je praat. ”
Ik kijk naar de klok.
Het is laat. De meeste van mijn vrienden slapen al. Mensen in andere tijdzones zijn al naar bed. Ik zie niet veel mensen uit Oost-Canada in de chat.
Zelfs in Vancouver slapen de meeste mensen nu. “Ik ben anders,” zeg ik. “Ik kan niet echt slapen. Ik ben een nachtuil.
”
De chat noemt vuurwerk. “Ja, we hebben vuurwerk gehad,” zeg ik. “Ik ben er één keer naartoe gegaan. Je kijkt er één keer naar en dat is genoeg.
”
Steel Matthews zegt dat mijn stream lagt. “Is het aan het laggen? ” vraag ik. “Nee?
Oké. Mijn oog trilt. ”
Iemand zegt dat WT in Australië nu aan het werk is. Zijn lunchpauze is voorbij.
Het is midden in de nacht hier, maar overdag daar. “Dat is het goede ervan,” zeg ik. “Als je mensen online hebt die je kent, kun je altijd praten. Maar als je begint en niemand kent, heb je niemand om mee te chatten.
”
Ik neem weer een hap. Het eten is nog warm. De chat blijft praten. Ik blijf eten.
Het is stil buiten, maar binnen is het druk. Steel Matthews zegt dat iedereen die het vuurwerk streamde last had van lag. “Zie je,” zeg ik. “Daarom blijf ik thuis en stream ik mijn eten.
”
Er is een korte stilte in de chat. “Ik ben blij dat ik dit doe,” zeg ik zacht. “Maar ik weet nog niet helemaal hoe dit werkt. Ik ben nog steeds aan het ontdekken.
”
Ik kijk naar mijn bord. Het is half leeg. Ik steek mijn eetstokjes weer in het eten en neem nog een hap.
De nacht is stil, de chat is levendig, en ik blijf gewoon eten terwijl de wereld om me heen slaapt.
