Ik sta buiten in de kou, mijn adem vormt kleine wolkjes in het licht van de straatlantaarn. Mijn telefoon trilt in mijn hand en ik kijk naar het scherm. Het is laat, veel te laat voor dit gedoe. “Je staat daar nog steeds te wachten op die meteorenregen?
” vraag ik aan de persoon aan de andere kant van de lijn. “Je kunt beter naar huis gaan. ”
Aan de andere kant hoor ik een lach. “Waarom zou ik?
Jij staat er toch ook? ”
Ik schud mijn hoofd, ook al weet ik dat ze het niet kan zien. “Ik ben hier klaar mee. Northern lights heb ik al gezien.
Meteoren ook. Ik heb dat stadium al lang gepasseerd. ”
“Maar je bent er toch nog? ”
“Ik ben aan het werk,” zeg ik.
“Ik ben content aan het maken. ”
Het is een vreemd gesprek. We kennen elkaar niet eens goed. Ik ben nieuw op Twitch, ook al ben ik al jaren YouTuber.
YouTube is iets heel anders. Daar kun je alles bewerken, kun je een verhaal vertellen op jouw manier. Hier, in deze live stream, is alles echt. Geen tweede kans.
Geen montage die het mooier maakt. “Wat is jouw content dan? ” vraagt ze. “Ik ben gewoon aan het eten,” zeg ik.
“Een eating stream. ”
“Zo laat nog? ”
“Het is pas één uur ’s nachts,” antwoord ik. “Voor mij is dit normaal.
Ik kan toch niet slapen. ”
Het gesprek gaat door, maar mijn gedachten dwalen af. Ik denk aan de jongen die ik pas heb ontmoet. Een Koreaanse chef, dacht ik.
Ik groette hem in het Koreaans, als een vriendelijk gebaar. Hij negeerde me volledig. “Waarom reageert hij niet? ” vroeg ik me hardop af.
Steel Matthews, een vaste kijker in de chat, typte iets. “Hij spreekt misschien geen Koreaans. ”
“Maar hij is toch Koreaans? ”
“Ja, maar dat betekent niet dat hij de taal spreekt.
”
Ik zuchtte. “Ik dacht dat het een aardig gebaar was. Maar goed, hij heeft mijn kanaal gerate. Dat is ook wat waard.
We helpen elkaar toch een beetje. ”
De soep is heet. Ik neem een slok en het brandt mijn tong. Het is lekker, echt lekker.
Ik veeg mijn mond af met een servet en kijk naar de chat weer. “Je zegt dat je een YouTuber bent? ” typt Steel Matthews. “Ja,” antwoord ik.
“Maar YouTube verandert constant hun algoritmes. Je moet elke keer meebewegen, nieuwe regels leren. Wil je relevant blijven, dan moet je je aanpassen. ”
“En nu probeer je Twitch?
”
“Ik verken. Ik ben nieuw hier. Alles is anders. Geen bewerking, alles is live.
Real talk, geen tweede kans. ”
“Maar is dat niet juist het leuke? ”
“Het heeft voor- en nadelen,” zeg ik. “Met een video kun je dieper graven.
Een onderwerp van alle kanten bekijken, een echte deep dive. Hier is het meer oppervlakkig. Casual chit-chat. Leuk, maar anders.
”
Ik neem nog een hap van mijn eten. De soep is inmiddels wat afgekoeld en nu proef ik de smaken beter. Ik wijs naar de kom. “Dit is goud.
Echt goud. ”
“Je maakt een eating stream,” zegt degene aan de telefoon. “Dat is toch juist perfect voor zo laat? ”
“Misschien.
Maar het probleem is dat niemand wakker is nu. Het is midden in de nacht. Iedereen slaapt. Zelfs de mensen in Vancouver liggen al in bed.
”
“Jij bent anders? ”
“Ik ben een nachtuil. Ik kan niet slapen. ”
Ik denk aan de meteorenregen die ik in Vancouver zou kunnen zien.
Iemand vertelde me dat je vanaf Cypress Bowl een goed uitzicht hebt. Daar ging ik vroeger altijd heen. Maar nu niet meer. Ik heb die fase gehad.
Northern lights in Vancouver gezien, meteorenshows gezien. Ik kan altijd gewoon het nieuws kijken thuis. “Waarom sta je dan nog buiten? ”
“Ik maak content,” zeg ik weer.
“En ik ben niet zo close met de meeste van die jongens. Ik ken jullie nog maar net. Ik kan niet zomaar dingen zeggen. ”
“Over wie?
”
“Over die chef. Als er iets met hem gebeurt, wil ik niet de persoon zijn die iets heeft gezegd. ”
“Wees voorzichtig,” zegt ze. “Leven is hard genoeg.
”
De tijd schuift voorbij. Mijn eten is bijna op. Ik kijk naar de lege kom en zet hem aan de kant. De chat is stil gevallen, op een enkele opmerking na.
“Steel Matthews zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil,” zeg ik hardop. “Hij heeft gelijk. Ongelukken gebeuren. ”
“Hij zegt dat hij ze zelf slijpt,” lees ik even later voor.
“Messen slijpen doe je op de echte manier, zegt hij. ”
“Oh ja? Hij slijpt ze zelf? ”
Ik glimlach even.
Dit is wat ik bedoel. Dit soort kleine, onschuldige gesprekken. Het is gezellig. Het is casual.
Maar het mist die diepte die ik van YouTube gewend ben. “Je weet dat als je een stream wilt starten, je niet meteen kijkers hebt,” zeg ik. “Zeker niet als je niemand hebt om mee te praten. Mensen in verschillende tijdzones slapen.
Er is niemand die je ziet. ”
“Maar je hebt wel je vaste kijkers? ”
“Sommigen. Zoals Steel Matthews.
En die gast in Australië. Die heeft net lunch gehad en is weer aan het werk. Die doet er nog even over om zijn dag af te maken. ”
“Het is goed dat je connecties hebt gemaakt.
”
“Ja, maar het kost tijd. Een startende streamer heeft niemand. Dan zit je daar in je eentje te praten tegen niemand. ”
Ik sta op en kijk nog één keer naar de lucht.
Geen meteoren. Geen noorderlicht. Alleen de lichten van de stad en een donkere hemel. “Ik ga naar binnen,” zeg ik.
“Het is laat. Ik heb genoeg gehad voor vandaag. ”
“Nog één ding,” zegt ze. “Heb je een wens gedaan?
”
“Nee,” antwoord ik. “Ik ben die fase gepasseerd. ”
Ik hang op en stap naar binnen. Het eten is op.
De stream loopt af. De nacht is stil en koud, maar binnen is het warm. Morgen is er weer een nieuwe dag om iets te maken, iets te bewerken, iets te vertellen op mijn eigen manier. Maar op dit moment ben ik gewoon klaar.
Morgen weer verder.
