Ik zette het bord op tafel en keek naar de damp die er nog vanaf sloeg. De enorme krab lag er glanzend bij, half bedekt met gember en lente-ui, precies zoals mijn familie het thuis in Kanton altijd maakte. Ik had er lang naar uitgekeken om dit te eten, en nu zat ik hier alleen met mijn avondeten. “Oké, dit wordt een zeldzame traktatie,” zei ik hardop, meer tegen mezelf dan tegen iemand anders.
Ik pakte de stalen eetstokjes in plaats van de houten Chinese. Die glibberen te veel, en ik wilde elk stukje vlees uit de scharen kunnen peuteren. Ik doopte eerst de lepel in de soep. Een lange, kruidige bouillon met wortel en ingrediënten die goed zouden moeten zijn voor mijn longen.
Ik had het opgewarmd en misschien iets te heet gemaakt. De damp sloeg in mijn gezicht en ik trok mijn hoofd terug. “Wow, dat is sterk,” mompelde ik. Nog een slok.
Het brandde een beetje, maar het stelde gerust. Mijn keel was rauw van de verkoudheid die al dagen aanhield. Ik richtte me weer op de krab. Dit was geen gewone krab.
Dit was een reuzenkrab uit Brits-Columbia, gevangen in de wateren bij Port Townsend. Ik herkende de soort meteen toen ik hem in de winkel zag liggen. Het is een delicatesse die je niet elke dag tegenkomt. Bijna twee pond per stuk, en dat kost al snel tussen de twintig en vijfentwintig dollar per pond.
Een van deze poten alleen al was bijna een kilo. “Dit is duur,” zei ik. “Daarom eet je dit maar zelden. ”
Ik tilde een groot stuk van de schaar op en draaide het in het licht.
Het vlees zat er dik in, wit en stevig. Mijn maag knorde. “Kijk dit eens. Dit is het goede spul.
”
Ik begon te vertellen over hoe je dit het beste klaarmaakt. Het is een Kantonese techniek: eerst gember en lente-ui in de wok, dan de krab erbij en alles op hoog vuur roeren. De gember is niet alleen voor de smaak. Krab is van nature koud voedsel in de traditionele Chinese geneeskunde, en de gember balanceert dat uit.
Zo voorkom je dat je lichaam te veel afkoelt, vooral als je al verkouden bent. “Daarom doe ik het zo,” zei ik, terwijl ik een stuk vlees losmaakte. “Het is een heel proces, maar het resultaat is het waard. ”
De krab was al in tweeën gesneden in de winkel.
Dit was maar de helft van één kant met poten. De andere helft had ik bewaard voor later. Ik wees de delen aan die je niet mag eten: de kieuwen, die je eruit haalt en weggooit. “Eet dit niet.
Dat is het filter. Dat is niet voor de mens. ”
Ik pakte een stuk en beet erin. Het sap liep langs mijn kin.
Mijn vingers waren al kleverig en glibberig van het krabvocht. Ik grinnikte en likte ze af. “Dit is fingerlicking good. ”
Even later hield ik het hoofd van de krab omhoog.
Ik maakte een grap over hoe ik het kuste, alsof het een levend dier was geweest. “Dit is de mond van de krab. Ik was hem aan het kussen. ”
Er kwam een gedachte boven.
Mensen waarschuwen altijd voor dit soort eten. Te veel cholesterol. Jeukende handen als je de verkeerde delen aanraakt. Ik had al een tube crème klaarliggen, voor het geval dat.
En een glas water stond klaar om veel te drinken, om mijn lichaam te spoelen. “Ik weet het, ik weet het,” zei ik. “Het is slecht voor je cholesterol. Maar ik heb een verkoudheid, dus ik ben al verkouden.
Het kan me niet veel meer schelen. ”
Ik lachte om mezelf en nam nog een hap. Het vlees was zoet en mals, precies goed. De saus gleed door de gember en lente-ui heen.
Het was zo’n simpel gerecht, maar het smaakte naar thuis, naar de keuken van mijn grootouders in Kanton, waar we altijd met een grote schaal op tafel zaten en iedereen zijn handen vuil maakte. “Als ik rijst had, zou dit perfect zijn,” zei ik. “Al het krabvocht zou in de rijst trekken. ”
Ik keek naar de lege plekken op het bord waar de grote stukken hadden gelegen.
Ik was er bijna doorheen. Mijn vingers waren helemaal nat en plakkerig. De soep stond nog naast me, en ik nam nog een slok om de smaak te zuiveren. Buiten was er iets met een meteorenregen, had iemand gevraagd.
Ik had geen idee of die ook te zien was in Hongkong. In Noord-Amerika en Europa wel, dacht ik. Maar ik had er niet veel aandacht voor. Het enige dat er nu toe deed, was dit bord voor me.
Toen ik het laatste stuk vlees uit de schaar peuterde, stopte ik even. “Weet je, dit is zo’n moment dat je eigenlijk wilt delen,” zei ik zacht. “Maar ik zit hier alleen. ”
Ik dacht aan de regel dat je in dit gebied alleen mannelijke krabben mag vangen, voor de duurzaamheid.
Vrouwtjes moeten worden teruggegooid. Zo blijft er voldoende over voor de toekomst. Het is een wet die iedereen hier kent. Ik respecteerde dat.
Daarom was dit ook een eerlijk stuk vlees, op een eerlijke manier aan de zee onttrokken. Ik legde de lege schaar neer en veegde mijn handen af aan een papieren doekje. De tafel was een kleine chaos: krabvocht, kruimels, een lege kom soep. Ik voelde me verzadigd en een beetje gelukkig.
“Dat was het,” zei ik. “Ik ben klaar. Fingerlicking done. ”
Ik stond op, nam het bord en schoof de stoel aan.
De krab was op. De soep was op. Er bleef alleen een voldaan gevoel over, en een paar vlekken op mijn vingers die ik nog niet helemaal schoon kreeg.
