“Ben je zeker? ” vroeg ik, terwijl ik het meetlint langs de schaal van de krab legde. “Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. Zie je dat?
Zeven inch. Dit is een mannetje. ”
Ik hield de krab omhoog voor de camera. Live op Twitch.
Het was bijna middernacht, ik was buiten op mijn terras in Vancouver, en terwijl de buren al lang sliepen, stond ik hier een BC-krab te showen die ik net had gevangen. Volgens de wet mochten we alleen mannetjes houden, en alleen als ze groter waren dan zes inch. Deze was zeven. Perfect legaal.
Perfect eetbaar. “Dit is onze specialiteit. BC betekent British Columbia,” zei ik tegen de kijkers die overal ter wereld meekeken, vanuit Azië, de VS, overal. “Als je naar Vancouver komt, moet je dit bestellen.
Het heet BC Big Crab. ”
Mijn telefoon trilde. De chat was actief. Mensen hadden vragen over hoe ik dit klaarmaakte, of ik kon koken, en of er geen muggen waren buiten.
“Geen muggen nu,” zei ik. “Het is te laat geworden. ”
Ik had de krab al schoongemaakt, de kieuwen eruit gehaald, en de enorme scharen lagen klaar. Niet de poten die je in restaurants krijgt.
Dit was het echte werk. “Kijk naar die poot,” zei ik, terwijl ik er één omhooghield. “Dat is de grootte van één poot. ”
Naast de krab lag een krop sla die ik kort zou blancheren.
Simpel. Niet te veel poespas. “Het is goed spul,” zei ik. “Maar wees voorzichtig als je een hoog cholesterol hebt.
Krab zit er vol mee. ”
Ik pakte de pot soep die ik twee nachten geleden had gemaakt en haalde hem uit de koelkast. “Kijk, je ziet al het vet van het varkensvlees, het drijft aan de rand. Dat is een goed teken, het betekent dat het vet eruit is.
”
Ondertussen bleef de chat maar praten over de stemfunctie op mijn kanaal. Ik had net een nieuwe text-to-speech ingesteld, zodat elke kijker een eigen stem kon krijgen. “Dus als je typt, leest de bot het voor,” legde ik uit. “Elke taal werkt.
Wil je een mannelijke of vrouwelijke stem? ”
Iemand, DeX_5009, had een probleem. Zijn stem bleef maar als een vrouw klinken. “Wacht, laat me het nog eens controleren,” zei ik, terwijl ik door de instellingen scrolde.
“DeX, typ nog eens. ”
“Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
“Jep, dat is een mannelijke Engelse stem. Nu werkt het.
Goed,” zei ik. Even later was het de beurt aan een kijker die Mimi heette, een Canadese Franssprekende stem. “Mimi, als je Frans typt, spreekt de bot Frans. Dat is het mooie hiervan, hij kan allerlei talen.
”
Toen begon er iemand opeens Spaans te typen. “Waarom praat je Spaans tegen me? Je hebt Frans ingesteld! ” grapte ik.
Ik zette de kom met krab in de magnetron voor drie minuten opwarmen. De krab zelf lag er al perfect bij, klaar op een bord met de sla, de donkere stukken vlees glanzend onder de keukenverlichting. Een kijker zei dat het er heerlijk uitzag. “Dank je, dank je,” antwoordde ik.
“Dit is goed spul. Geen krabpoot uit een restaurant. Dit is het echte werk. ”
De chat bleef vragen stellen, grappen maken, en de stemmen instellen.
Ik legde uit waarom de wet voorschrijft dat je alleen mannetjes mag vangen, en dat het al laat was maar dat ik de herrie binnen de perken hield. “De buren komen zo misschien klagen,” zei ik lachend. “Ik hou het rustig hier. ”
De magnetron piepte.
Ik haalde de soep eruit en zette hem aan de kant, wachtend tot het afkoelde. De krab stond klaar. De sla was geblancheerd. Alles was op zijn plaats.
“Oké,” zei ik, me richtend tot de camera. “Dit dus. BC Big Crab. Als je ooit hier komt, moet je dit proeven.
”
