Ik stond bij de lift en drukte op de knop, maar die trut van een Vikа bleef maar op dat ding rammen. De deur ging niet eens dicht. De lift was gewoon kapot. Ik begon tegen haar te schreeuwen: “Ben je nou helemaal achterlijk?
Waarom sta je daar? ” Ze stond daar maar, en ik bleef maar schelden. “Ga je moeder halen, idioot! ” En mijn moeder stond er gewoon bij.
Ze zei niks. Echt, ze zei helemaal niks. Ik heb altijd al een probleem gehad met dingen onthouden. Namen, woorden, alles.
Mijn vader belde me gisteren op en vroeg waar ik was. Ik zei: “Ik sta bij die halte, hoe heet het ook alweer? Ik kan nooit onthouden hoe dingen heten. ” Hij werd boos: “Wanneer ga je nou eens leren hoe dingen heten?
Ben je achterlijk of zo? ” En mijn zusje, die snapt er ook niks van. Ze vroeg me wat ik wilde eten, en ik zei: “Die lekkere dingen, die gele, je weet wel. ” Ze werd er helemaal gek van.
Gisteren was ik met mijn vriendin aan het bellen. Ik stond naast die Artёm en ik schreeuwde tegen haar: “Rot op, je maakt me gek! ” Ik heb haar de huid vol gescholden. “Bel me nooit meer!
” En ik verbrak de verbinding. Artёm keek me aan en vroeg: “Was dat je moeder? ” Ik zei: “Nee, een vriendin. ” Hij zei: “Oh, wat erg.
”
Mijn oma zou komen en ik moest haar helpen met haar tassen. Ik kleedde me aan, en Vikа zei: “Wacht, ik ga mee. ” Ik zei: “Ik wacht niet op je, ze staat al te wachten. ” En toen ging de lift dus kapot.
Ik schreeuwde tegen Vikа dat ze haar moeder moest roepen, en mijn moeder stond er gewoon bij. Ze zei niks. Mijn vader zou ontploffen als hij wist dat ik vloek. Zelfs het woord ‘poep’ is bij hem al vloeken.
Mijn moeder weet dat ik vloek, maar ze doet alsof ze het niet hoort. We zitten daarom ook altijd op de garage, want thuis zijn mijn ouders er altijd. We waren op zoek naar die drie meiden. We hadden ze al gevraagd waar ze waren, en ze zeiden: “Bij Kalina Malina.
” Alsof ik weet waar dat is. Ik schreeuwde de hele straat bij elkaar. Mensen kwamen naar ons toe en vroegen of we hulp nodig hadden. Ik kon niet meer stoppen met lachen.
We liepen twee dagen achter elkaar twintigduizend stappen. Mijn benen deden pijn, ik had geen kracht meer om te schreeuwen. We vroegen mensen de weg, maar we draaiden ons om en begonnen meteen te schelden. Geen wonder dat niemand ons wilde helpen.
We liepen gewoon de hele straat af en scholden iedereen uit. Ik heb altijd al een kort lontje gehad. Vooral bij Verba. Ik schreeuw tegen haar en scheld haar uit met alles wat ik weet.
Ze kan er niet meer tegen, maar ze blijft toch bij me. Ze heeft gewoon geen andere keuze. We hebben trouwens nooit views gekocht. Eén keer misschien, maar daarna nooit meer.
Ik snap niet waarom mensen zich abonneren en dan nooit meer komen kijken. Misschien komt het door onze bitrate, of weet ik veel. Ik ga nu naar huis om de sfeer te veranderen.
Ik kan wel met de hond gaan wandelen.
