Het was nog ongeveer twintig minuten rijden naar de luchthaven toen haar telefoon trilde met een binnenkomend bericht. Annika’s hart sloeg een slag over. Ze hadden een aanbetaling van 15. 000 euro gedaan op een appartement, en als ze het niet snel verkochten, zouden ze die aanbetaling verliezen.
Jochen had gezegd: “Minstens 800. 000, of zelfs 900. 000 euro. ” Maar haar voorlopige schatting was 250.
000 euro, maximaal 300. 000, en dat was nog optimistisch. Annika’s gezicht werd lang. 250.
000? Jochen zei 800. 000? Ze stond met haar rug tegen de stenen gedrukt en beefde, alsof het twintig graden onder nul was in plaats van een lichte herfstkoelte.
Zelfs bij de lage schatting zou het appartement 250. 000 euro kosten. Ze had op haar rekening ongeveer 20. 000 euro gespaard, beetje bij beetje.
Met haar salaris en haar dienstverband zou ze misschien 60. 000 euro aan privéleen kunnen krijgen, of iets meer. Laten we zeggen dat ze maximaal 100. 000 euro bij elkaar kon krijgen.
Er ontbrak nog 150. 000. Haar moeder zou kunnen helpen, maar die had alleen haar pensioen en een paar kleine spaargelden voor noodgevallen, nauwelijks meer dan 25. 000 euro.
Ze zagen alles in het systeem. Ze gaf de gegevens in, klikte met de muis en zei dat ze 100. 000 euro konden goedkeuren. Ze beoordeelden de auto beter dan verwacht, en ze wist nog eens 15.
000 euro bij elkaar te krijgen door nog een kleine lening toe te voegen. “Kun je mij 25. 000 euro lenen? ” vroeg ze aan haar moeder.
Die avond haalde ze de 25. 000 euro op. In totaal had ze nu 115. 000 euro.
Er ontbrak nog 135. 000. Haar schuldencapaciteit was al aan zijn limiet. In haar hoofd bleven de cijfers maar ronddraaien: 135.
000. 135. 000. Er waren twintig jaar verstreken.
Twintig jaar zonder elkaar te zien, dan valt er veel te vertellen. “Bijna 135. 000 euro. ” 135.
000 euro. We hebben elkaar twintig jaar niet gezien, Annika. Svenja keek naar deze man die twintig jaar geleden een tengere jongen was met een litteken op zijn wenkbrauw, en die nu voor haar zat en haar zomaar, uit oude vriendschap, 135. 000 euro aanbood.
Met jou heb ik al die jaren alleen maar bestaan. Een solvabele heer is bereid 230. 000 euro te betalen, zonder te onderhandelen. In Annika’s stem klonk teleurstelling.
“23. 000? Wij hadden op minstens 250. 000 gerekend.
” “230. 000 euro is een zeer redelijk bod, als je alle risico’s in overweging neemt. ” Uiteindelijk bleef Annika midden in de woonkamer staan en zei: “200. 000, meer geef ik niet.
” “Wij waren bij 230. 000 gebleven”, wierp Annika tegen. “De leidingen zijn oud, de tegels kapot, 220. 000.
” “220. 000”, wist Jochen uiteindelijk uit te brengen. Een privéleen van 55. 000 euro en een lening met auto als onderpand van 15.
000 euro. “Hoe kom je aan 70. 000 euro schuld? ” “Om precies te zijn, het is precies 70.
000 euro”, corrigeerde de notaris. “Jouw aandeel is 35. 000 euro. ” “Jij hebt achter mijn rug om leningen afgesloten voor meer dan 70.
000 euro. ” “We planden de renovatie, de vakantie, dat alles. ” Hij had de aanvraag ingediend, ze hadden zijn kredietwaardigheid gecontroleerd, en daar hing een schuld van meer dan 35.
000 euro aan hem.
