Het telefoontje trilde op de bank, en ik bevroor met een nat bord in mijn handen. Reiner stond onder de douche, zoals altijd op zondagen. Veertig minuten lang liet hij het hete water over zijn huid stromen, een gewoonte die ik ooit vertederend vond. Nu leek elke gewoonte van hem verdacht.
Ik droogde mijn handen af en keek naar het scherm. Een bericht flitste op. Mijn schat, ik kijk uit naar onze ontmoeting. Mijn hart sloeg over.
Drie jaar van twijfels, van stille beschuldigingen, van het negeren van mijn intuïtie, alles kwam samen in die ene zin. Hij noemt haar zijn schat. Vijfentwintig jaar had ik met deze man doorgebracht, zijn zoon grootgebracht, zijn zwijgen verdragen. En nu dit.
Ik kende de code. Onze trouwdatum. De ironie was bijna te pijnlijk om te bevatten. Mijn vingers trilden terwijl ik zijn telefoon ontgrendelde.
Het geweten knaagde, maar de twijfel was ondraaglijker. Ik opende de chat en zag hun berichten. ‘s Middags zouden ze elkaar ontmoeten. Ze noemde hem bij zijn koosnaam, iets wat ik al jaren niet meer deed.
Zonder nadenken typte ik een antwoord. “Kom langs, het oude wijf is niet thuis. ” Ik stuurde het en zette het geluid aan. Niet lang daarna hoorde ik de zoem van een binnenkomend bericht.
“Ik ben er over twintig minuten. ” Twintig minuten. De tijd die ik had om te beslissen wat ik zou doen. Mijn zoon was thuis, net terug van een lange reis.
Reiner kwam de badkamer uit, onwetend, glimlachend. En ik stond daar met zijn telefoon in mijn hand en de waarheid die als een bom boven ons hoofd hing. Toen de deurbel ging, keek ik naar hem en fluisterde: “Jouw vriendin is er.
“
