“Katharina, kom op, wees niet zo koppig. Je ziet er vreselijk bleek uit, echt waar. ” Sibilles stem was als warme, plakkerige stroop. Ze duwde een beslagen waterfles in Katharina’s koude handpalm.
“Dit is niet zomaar water. Ik heb er vitaminespoeder in gedaan, van een bevriende arts. Dat is goed voor jou. ”
Katharina Sommer, normaal een manager die twintig man onder controle had, stond hulpeloos in de herfstwind.
De vermoeidheid sloop haar brein binnen. “Dank je, Bille,” fluisterde ze. “Gregor heeft vandaag drie keer gebeld. Zijn benen worden gevoelloos.
En ik kan nog niet eens een taxi betalen. Tot het salaris duurt het nog drie dagen. Alles gaat op aan zijn nieuwe medicijnen. ”
Sibille schudde haar hoofd.
“Zolang ga je dit niet volhouden. Die dokters snappen er niets van. Ze praten over auto-immuunziektes, maar wat weten ze nou echt? ” Katharina zweeg.
Het was haar man. “Drink dat water nu op,” drong Sibille aan, “voor de bus komt. ”
Toen Katharina de fles wilde openen, remde er een geel taxicheckend voor de halte. “Oh, daar is mijn rit,” zei Sibille.
“Sorry, ik kan je niet meenemen, ik moet de andere kant op. Naar mijn moeder. Doe Gregor de groeten. ” Ze stapte in de warme taxi en verdween.
Katharina bleef achter met de koele fles in haar handen. De bus arriveerde. Ze stapte in en ging bij het raam zitten, de fles tegen haar borst gedrukt. Tegenover haar zat een oude vrouw, bekend uit de buurt: Gerda.
Sommigen noemden haar de dorpsgek, anderen fluisterden dat ze een zieneres was. Katharina schroefde de dop van de fles. Haar mond was kurkdroog. “Drink niet uit de hand van je vriendin.
Giet het liever in een bloempot. ” De stem was zo onverwachts dat Katharina bijna de fles liet vallen. Gerda staarde haar strak aan. “Wat zegt u?
” vroeg Katharina verward. “Die vriendin van jou,” zei Gerda zacht, “ik zie haar op een begraafplaats. Ze draagt zwart. ”
Katharina’s hart bonsde.
“U heeft het mis. Sibille is de liefste persoon die ik ken. ” Maar de oude vrouw vervolgde: “In je fles zit geen medicijn. Ik ruik het.
Het is bitter. Het is gif. ” De bus reed verder door de donkere straten. Katharina keek naar de fles.
Het leek gewoon water. Maar toen herinnerde ze zich iets: Sibille was apothekersassistent. Gefascineerd door de dood. Ze rook aan de fles.
Niets bijzonders. Toch aarzelde ze. “Ziet u, hij is nog verzegeld,” zei ze tegen Gerda. Maar waarom trilde haar eigen stem zo?
Ze dacht aan de lening. Drie weken geleden had Sibille haar geld aangeboden. “Voor Gregor. Alsjeblieft, neem het aan.
” Ze had het aangenomen. Nu was haar koelkast leeg. Nu kon ze geen taxi betalen. En Sibille?
Zij reed in taxi’s. Zij kocht vitaminepoeder. Gerda greep haar pols. “Ze heeft nauwelijks verdriet.
Ik zie het. Ze brandt papieren. Jouw papieren. ”
Katharina rukte haar hand los.
“Laat me met rust! ” Ze sprong uit de bus bij de halte voor haar flat. Binnen maakte ze de fles open. Ze rook eraan.
Niets. Beter testen. Ze liep naar de badkamer en liet een druppel op een stukje zuiveringszout vallen. Niets.
Toen de keuken. Een lucifer bij een druppel. Niets. Ze lachte opgelucht.
Maar in haar slaapkamer zag ze onder het bed een doos. Die kende ze niet. Ze trok hem open: foto’s. Van Sibille.
Met een man in een wit uniform. Op de achterkant stond: “Gregor & Sibille, altijd samen. ” Katharina’s benen gaven mee. Haar man en haar beste vriendin.
Al jaren. Ze belde Gregor. “We moeten praten,” zei ze. Zijn stem klonk onvast.
“Niet nu, schat. Ik ben bij de fysio. ” Maar achter hem hoorde ze het geluid van een taxi die wegreed. Haar maag draaide.
Ze hing op en belde de dokter. “Ik wil alle onderzoeken van Gregor zien. Alles. Ook de oude.
” De dokter aarzelde. “Mevrouw Sommer, uw man heeft al jaren geen bezoek meer gehad van een arts. Zijn dossier is hier gesloten. ”
Katharina staarde naar het lege bed.
Haar man was al maanden “ziek”, in bed, soms in een rolstoel. Maar geen dokter. Geen dossier. Wel vitaminepoeder.
Wel “medicijnen” waar al het geld heen ging. Ze haalde diep adem, liep naar het politiebureau en deed aangifte van fraude. “Ik wil dat u de bankrekening van mijn man invriest,” zei ze kalm. “En van Sibille Weber.
”
Een week later zat ze aan de keukentafel toen de politie de deur opende. “Mevrouw Sommer, we hebben iets gevonden. ” Ze legden een bankafschrift neer. Op naam van Gregor, maar beheerd door Sibille.
Elke maand stortte hij het loon van Katharina door naar een privérekening. Tienduizenden euro’s. Katharina’s hoofd werd licht. Ze belde Sibille.
“Ik wil je zien. Nu. ” Sibille klonk vrolijk: “Natuurlijk, schat! Ik kom langs met wat soep.
”
De deurbel ging. Katharina deed open. Sibille stond daar met een grote pan en haar liefste glimlach. “Kom binnen,” zei Katharina.
Haar stem was vlak. Sibille liep naar de keuken en begon soep te scheppen. “Zet die pan maar neer,” zei Katharina. “Ik weet alles.
” Sibille draaide zich om. Haar glimlach bleef. “Waar heb je het over? ” Katharina legde de bankafschriften op tafel.
Sibille keek ernaar. Daarna naar Katharina. De glimlach verdween langzaam. “Oké,” zei Sibille opeens.
“Het spijt me. Het spijt me echt. Maar je begrijpt het verkeerd. ” Katharina schudde haar hoofd.
“Je stal mijn salaris. Je stal mijn leven. Je speelde mijn vriendin terwijl je met mijn man het bed deelde. ” Sibille stond op, haar ogen kil.
“Jij begrijpt het echt niet,” zei ze. “Gregor en ik waren vóór jou samen. Jij kwam er later bij. Ik wilde hem terug.
Meer niet. ” Katharina wees naar de deur. “Ga weg. En kom nooit meer terug.
”
Sibille liep naar de gang, draaide zich nog één keer om. “Je denkt dat je gewonnen hebt? Denk je dat echt? Drink dan toch die fles die ik je heb gegeven.
” Katharina’s hart stokte. “Het was maar water,” zei ze, maar haar stem trilde. Sibille glimlachte. “Nee.
Het was iets anders. Maar jij hebt het niet gedronken, hè? ” Ze liep naar buiten en sloot de deur zachtjes achter zich. Katharina stond in de gang, de pan soep op het aanrecht, de bankafschriften op tafel.
Ze had gewonnen. Maar waarom voelde het alsof ze net het spel van iemand anders had verloren?
