Ik zit midden in de nacht achter mijn computer met een bord eten voor me. Het is al na één uur ‘s nachts en de rest van de stad slaapt. Mijn vriend Cleon is buiten, ergens aan het wachten op een meteorenregen. Ik heb hem gezegd dat hij beter naar huis kan gaan, maar hij wil per se dat moment vastleggen.
“Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver,” zeg ik tegen de chat. “En meteorenregens ook. Ik heb dat stadium al gehad. Ik blijf gewoon thuis en kijk wel naar het nieuws.
”
Het is een eetstream. Een late night eetstream. Mijn huisgenoot, een Koreaanse chef, heeft voor me gekookt. Het is zoveel eten dat ik er eigenlijk niet over uitgesproken raak.
Halverwege zeg ik: “Dit is maar de helft. Ik probeer stil te zijn en gewoon te eten. ”
In de chat zit Steel Matthews. Hij zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil omdat ongelukken gebeuren.
“Ik slijp ze,” antwoordt iemand anders. Want dat is wat je doet als je met een chef woont. Ik probeer te begrijpen waarom mijn Koreaanse huisgenoot nooit reageert als ik hem in het Koreaans begroet. Ik dacht dat het een aardig gebaar was om hem in zijn eigen taal te begroeten.
Maar hij negeert me telkens. Misschien spreekt hij helemaal geen Koreaans, denk ik. Hij ziet er wel Koreaans uit en de chef, dat is hij. Ik heb hem in ieder geval bedankt, want hij heeft mijn kanaal beoordeeld.
Dat is goed. We helpen elkaar allemaal, denk ik. De chat vraagt naar mijn content. “Wat stream je eigenlijk?
” wil Steel Matthews weten. Ik ben nieuw op Twitch, ook al ben ik al een tijdje YouTuber. YouTube is een hele andere wereld. De algoritmes veranderen steeds en je moet elke keer nieuwe regels volgen.
Op YouTube kun je een video maken, alles editen, een onderwerp echt uitdiepen. Bij live streaming is alles onbewerkt, alles is echt en direct. “IRL is meer oppervlakkig,” leg ik uit. “Gewoon casual kletsen.
Met een video kun je een diepe duik nemen in één onderwerp. Dat is het verschil. ”
Het probleem is alleen: heb je wel iemand om mee te praten? Het is midden in de nacht.
De meeste van mijn vrienden slapen allang. Mensen zitten in andere tijdzones, dus ik zie ook niet veel mensen uit Oost-Canada in de chat. Zelfs in Vancouver zijn de meeste mensen nu al naar bed. Niet ik.
Ik kan niet goed slapen. Ik ben een nachtuil. Maar aan de andere kant is er ook iemand uit Australië die nu gewoon aan het werk is, want daar is het dag. En dat is fijn, want dan hebben we toch iemand om mee te chatten.
“De vuurwerkshow was trouwens mooi,” zeg ik. “Maar één keer kijken is genoeg. ”
Steel Matthews zegt dat de stream van iedereen die de vuurwerken filmde aan het haperen was. “Is mijn stream ook aan het haperen?
” vraag ik. Hij zegt van niet. Mijn oog trilt. Ik kijk naar het volle bord voor me.
Het eten is zo goed. Ik blijf eten en kletsen met de paar mensen die nog wakker zijn. Het is een rustige, late avond.
Gewoon een mens die niet kan slapen, die zijn eten deelt en zijn gedachten met vreemden op het internet.
