Ik schuif het bord dichterbij en open de chat, maar de stem van de computer zwijgt. De tekst verschijnt wel, alleen het geluid komt niet. Ik rommel aan de instellingen, zet de TTS uit en weer aan, maar er gebeurt niets. In de chat zie ik iemand vragen: “Welke spellen speel je vandaag?
” Ik snuif. Geen spellen. Ik probeer te eten. Het is een zeldzame maaltijd voor mij.
Drie gerechten en een soep, zo typisch kantonees als het maar kan. Op tafel staat gestoomd ei, gemaakt van kippenei gemengd met het eiwit van een gezouten eendenei, en bovenop fijngehakte gezouten eendendooiers en lente-ui. Daarnaast ligt een bord met zelfgemaakte kip, versnipperd en gemengd met gefermenteerde groenten, wortels en een geheime zelfgemaakte saus. Zoetzuur, met sesamolie en een vleugje honing.
Een typisch zomergerecht, maar het kost twee uur om te maken: ontdooien, marineren, stomen, versnipperen en mengen. Ik maak altijd een grote portie en vries het in porties in, zodat ik ervan kan eten wanneer ik wil. In plaats van de kip te blancheren, wat veel smaak en vocht verliest, stoom ik hem, zodat alle smaak behouden blijft. En dan is er nog de kruidensoep, de kantonese kruidensoep, die langzaam heeft staan trekken.
De chat blijft maar pushen over de stem. “Word wakker, TTS,” zegt iemand. Ik zie de naam van de kijker en probeer uit te leggen dat ik probeer de tekst-naar-spraak aan de praat te krijgen. De ene stem klinkt te vrouwelijk, de volgende te hoog.
Ik probeer een mannenstem te vinden tussen de tientallen opties: Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Kantonees. “Deze? ” vraag ik. “Nee,” antwoordt Dag509.
Ik probeer weer een andere. “Nee. ” Het wordt een spel op zich, terwijl mijn eten koud wordt. Ik had eigenlijk niet eens willen streamen.
Ik was bezig met het opzetten van een muziekcafé-stream, met nummers van The Beatles. Ik zocht op het web naar liedjes en dacht: ik kan gewoon mijn maaltijd opwarmen in de magnetron, live gaan en ondertussen verderwerken aan de stream. Maar het technische gedoe liep anders dan gepland. Ik probeer ook een nieuwe app op te zetten waarmee ik commando’s kan geven, clips kan maken en OBS kan bedienen.
Geluidseffecten koppelen aan Twitch-functies, zoals volgers en donaties, zou mooi zijn, maar mijn telefoon bevat geen enkel geluidsbestand, dus ik kan de knoppen niet eens testen. De kijker blijft aandringen op een Cantonese meisjesstem. Ik probeer de eerste optie. “Dit is een voorbeeld van mijn stem.
” De kijker reageert: “Goede stem. ” Dan wil hij toch een mannenstem. Ik klik door alle opties heen. Telkens klinkt er weer een vrouw.
Ik probeer de zesde, de zevende, de achtste. “Nee,” zegt hij steeds. De maaltijd staat erbij, onaangeroerd. Mijn geduld raakt op.
Ik heb honger, mijn eten wordt koud, en de chat blijft me uitdagen met een stem die ik niet kan vinden. De klok tikt door. Mijn vingers glijden over het scherm, van optie naar optie. De soep dampt nog steeds naast het bord.
Ik weet dat ik iets simpels over het hoofd zie, een knop die ik over het hoofd heb gezien, een instelling die ik verkeerd heb gezet. Maar elke keer dat ik een nieuwe stem test, lijkt het alsof de technologie me voor de gek houdt. De chat verwacht een antwoord, een keuze, een beslissing.
Maar ik zit vast in een eindeloze lus van voorbeeldstemmen en afwijzingen, terwijl de drie gerechten voor me staan te wachten.
