Ik zat daar met een goed internetverbinding, maar zelfs met een goede verbinding wist ik dat het fout zou gaan zodra ik in de menigte stond. Te veel mensen gebruikten hetzelfde netwerk, en het vuurwerk was hetzelfde als elk jaar. Je kijkt ernaar, en het is voorbij, toch? Het is niet alsof er iets nieuws gebeurde.
Tenzij je aan het streamen was of content maakte. En dat was wat ik deed. . Ik keek naar het vuurwerk, maar ik bleef thuis, weg van de drukte.
Geen gedoe, geen slechte verbinding. Ik had alles geregeld om te streamen, want dat was mijn ding geworden. . Ik probeerde de muziek aan te zetten, maar ik zag de afspeellijst niet verschijnen.
Even dacht ik dat het mislukt was. Toen zag ik het: ik had het geluidseffect uitgezet, het juiste nummer stond er al bij. Geen probleem, alleen achtergrondmuziek, laag genoeg zodat je mij niet zou horen eten. Ik zei: “Laat me weten als het te luid is, oké?
” Maar het was prima. Het bleef zo, rustig en aangenaam. Ik zat daar met mijn eten, een echte vijfsterrenmaaltijd. Ja, dit was vijfsterren, man.
Wat ik het fijnst vond, was dat je dit thuis kon eten, zonder tafelmanieren, gewoon met je vingers. Geen zorgen over hoe je at, gewoon genieten. Ik vergat bijna de kaars, maar dat gaf niet. De muziek vulde de stilte op, en ik had de rechten om deze nummers te spelen, dus geen probleem met copyright.
Bij andere streams kreeg ik vaak problemen, maar deze keer niet. . Ik had de muziek laag gezet, anders zou je me horen kauwen, en dat wilde ik niet. De muziek was er om de eetgeluiden te maskeren, een slim trucje.
. Ik had een vraag over Tram Life. Hij deed altijd POV-streams, zonder zijn gezicht te tonen. Hoe werkte dat eigenlijk, een collab zonder gezicht?
Ik vroeg me af hoe ze dat deden, vooral omdat hij toch fysieke dingen deed, zoals basketbal schieten. Je moest de bal toch in de net gooien, gezicht of niet? Het was een vreemd concept, maar het werkte blijkbaar. .
Ik had geen baan op dat moment, was op zoek, en daarom streamde ik op dit tijdstip. Vrijdag ging ik weer aan het werk, en ik wist dat ik dan niet meer zo laat kon opblijven. Geen wonder dat ik nu nog wakker was, want overdag had ik niets te doen. .
Ik keek naar mijn eten en zag iets moois. Het was een grote krab, en ik wist precies wat ik ermee moest doen. In Brits-Columbia mochten we alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid, en die moesten minstens zeven inch groot zijn. Vrouwelijke krabben waren voor de voortplanting, dus die raakten we niet aan.
Deze krab was groot genoeg, en ik had de helft van de poten al op. De andere helft lag er nog, klaar om opengebroken te worden. Het was geen nepding, geen sushi-rommel, dit was echt krabbenvlees. .
Ik had ook wat luchtgedroogde zalm, en dat smaakte geweldig. Sommige mensen gebruikten het voor van alles, maar ik vond het perfect zoals het was. Dit was de Canadese stijl, daar waren we aan gewend, aan luchtgedroogd vlees. Het was eenvoudig, eerlijk en heerlijk.
. Ik zat daar, brak de krab open, en voelde de zoute zeelucht bijna in mijn mond. Het was vredig, dit moment, met mijn eten, mijn muziek en mijn gedachten. Geen menigte, geen chaos, alleen ik en mijn stream, en de wereld die even still stond.
. Toen kreeg ik jeuk. Eczema, weer eens. Ik krabbelde aan mijn arm, en het voelde alsof er huid loskwam.
Het was niets ernstigs, gewoon vervelend, maar het haalde me even uit dat rustige moment. Ik negeerde het, richtte me weer op de krab, op het vlees dat ik openbrak. Het was de moeite waard, dat wist ik zeker. .
En toen, terwijl ik daar zat, dacht ik aan al die mensen die naar hetzelfde vuurwerk keken, dezelfde ervaring hadden, jaar na jaar. Ik had iets anders gekozen, iets dat meer van mij was. Dit was mijn manier om het bijzonder te maken, om iets te doen dat bleef hangen, dat niet zomaar voorbijging zoals dat vuurwerk. En dat was precies wat ik wilde, wat ik nodig had, op dat moment, met die krab, die muziek, en die stille, persoonlijke overwinning.
. Het eten was bijna op, de poten lagen opengebroken op mijn bord, het vlees opgegeten met mijn vingers. Ik voelde me verzadigd, niet alleen in mijn maag, maar ook in mijn hoofd. Dit was goed.
Dit was echt. Dit was precies wat ik nodig had, na al die dagen van stilte en zoeken naar iets dat betekenis had. En terwijl ik de laatste hap nam, wist ik dat dit het moment was dat ik wilde onthouden, niet het vuurwerk, niet de menigte, maar dit, hier, met mezelf, en mijn eigen keuze om het anders te doen. .
De muziek speelde nog steeds zachtjes op de achtergrond, en ik leunde achterover, tevreden. Het was laat, maar dat gaf niet. Morgen zou ik weer op zoek gaan naar werk, maar nu, op dit moment, was alles goed. Ik had mijn rust gevonden, en dat was genoeg.
. .
