Ik zet drie schalen op tafel en een kom soep, en ik weet dat ik dit niet vaak eet. Dit is voor mij een luxe. Te duur voor elke dag, dus ik heb mezelf voorgenomen: vandaag ga ik ervan genieten, ook al is het een korte stream zonder koken. Ik blancheer eerst wat Chinese sla.
Die bladgroente doet een lichaam goed. Het echte werk zit ‘m in het eiwit uit twee bronnen: kip en eend. Ik pak de gezouten eendeneieren, snijd de dooiers fijn en meng die door de kip. Het eiwit van het eendenei klop ik door gewone kippeneieren en stoom ik tot een zachte, zijdezachte eierpudding.
De zoute smaak van het eendenei is genoeg, geen extra kruiden nodig. Bovenop strooi ik lente-ui. Dan de restjes van gisteren: zelfgemaakte uit elkaar geplukte kip, gefermenteerde groenten uit Kanton en wortels. Alles door elkaar, en het smaakt zoetzuur, met sesamolie, sojasaus, honing.
Een typisch zomergerecht, maar het kost twee uur om te maken. Het meeste zit in de kip: ontdooien, marineren, stomen, uit elkaar plukken en mengen met een geheime zelfgemaakte saus. Stomen duurt langer dan blancheren, maar je houdt wel alle smaak en sappen in het vlees. Blancheren verlies je te veel.
Daarom maak ik een grote portie en vries ik het in, zodat ik er elke keer een stuk uit kan pakken. En dan de soep: kruidensoep uit Kanton. Vandaag is mijn menu drie gerechten en één soep. Ik pak mijn telefoon om foto’s te maken en schakel ondertussen de stream in.
Ik zei al dat het een korte stream wordt. Geen koken vandaag. Zodra ik dat zeg, lijken kijkers weg te gaan, maar het is oké. Ik zit in Vancouver.
Het is een zeldzame kans dat ik dit eet, dus ik dacht: laat ik kort live gaan en delen wat ik eet terwijl ik ondertussen aan mijn andere projecten werk. Ik ben namelijk bezig met het opzetten van een muziekcafé-stream en ik zoek online naar nummers van The Beatles. Als ik dit gerecht toch voor me heb staan, kan ik net zo goed eten terwijl ik de stream instel. Maar de techniek werkt niet mee.
Ik probeer de chat voor te lezen met een ingebouwde spraakfunctie, maar er komt geen geluid uit. Ik klik op in- en uitschakelen, start opnieuw op, maar nog steeds stil. “Word wakker, TTS,” typt iemand. Ik rommel wat met de instellingen en zie dat er nieuwe commando’s zijn die ik kan gebruiken.
Ik kan knoppen indrukken om clips te maken, OBS te bedienen, geluidsmeldingen af te spelen bij nieuwe volgers, abonnementen of donaties. Maar mijn telefoon bevat geen geluidsbestanden, dus ik kan dat nog niet instellen. Een kijker vraagt: “Welke games speel je vandaag? ” Een ander zegt: “TTS, word wakker.
” Ik probeer de stem te veranderen. “Wil je een Cantonese meisjesstem? Een mannenstem? ” vraag ik aan de kijkers.
Iemand zegt iets over Zweeds. Een ander wil een Amerikaanse mannenstem. Ik probeer verschillende opties. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” klinkt het steeds.
De eerste klinkt als een meisje. De tweede ook. De zesde is weer een vrouw. “Nee,” zegt iemand.
Ik blijf zoeken naar een mannenstem. Ik schuif mijn bord dichterbij. De drie gerechten en de soep staan klaar. Misschien moet ik gewoon eten en de techniek even laten rusten.
Maar ik blijf zoeken, want ik wil het goed doen voor de kijkers die er nu zijn. Er komt weer een stemvoorbeeld voorbij. En nog een. Tot ik bij de achtste optie kom, opnieuw een vrouwenstem.
En terwijl ik daar zit, tussen de afgekoelde gerechten en de soep die nog stoomt, besef ik dat ik al die tijd de chat heb proberen tevreden te stellen, maar dat mijn eten langzaam koud wordt. Ik heb nog geen hap genomen.
