Ik stond in mijn keuken in Vancouver met drie schalen voor me en één kom soep. Het was een zeldzame kans dat ik dit at, want dit is pure luxe. Veel te duur voor elke dag. Maar vandaag zou ik kort live gaan en delen wat ik eet.
Het eerste gerecht is stoom-ei. Twee soorten eiwit in één gerecht: kippenei en het eiwit van een gezouten eendenei. Die eendenei is al zout genoeg, dus je hoeft bijna niets meer toe te voegen. Je hakt de gezouten eenden-eierdooier fijn, mengt die door het kippenei en roert het eiwit erdoorheen.
Daarna stoom je het geheel en garneer je het met lente-ui. Het tweede gerecht was van gisteren overgebleven: zelfgemaakte kip die ik had verscheurd. Daar meng ik gefermenteerde groente uit Kanton doorheen, met wortels. Alles door elkaar, goed mengen.
Dat is een typisch zomergerecht. Het smaakt zoetzuur, met sesamolie, sojasaus, wat honing – alle smaken komen samen. Maar het kost veel tijd om te maken. Ongeveer twee uur.
De meeste tijd zit in de kip: ontdooien, marineren, stomen, verscheuren en dan mengen met een geheime zelfgemaakte saus. Wie de kip blancheert verliest veel smaak. Alles wat lekker is – het sap, de olie – verdwijnt in het water. Stomen duurt langer, maar dan blijft de smaak behouden.
Verschillende manieren, verschillende resultaten. En dan de soep. Kantonese kruidensoep. Vandaag is mijn model drie gerechten en één soep.
Tijd om te eten. Ik had eigenlijk getwijfeld of ik wel live zou gaan. Mijn hoofd zat vol. Moet ik het doen of niet?
En toen dacht ik: gewoon doen. Ik was toch bezig met het opzetten van een stream voor een muziekcafé. Ik zocht naar Beatles-nummers op het internet. En ineens dacht ik: waarom zou ik niet gewoon mijn eten in de magnetron opwarmen, gaan zitten en eten terwijl ik verder werk aan die stream?
Maar voor ik aan die stream toe was, moest ik eerst mijn technische zaken regelen. Ik probeerde de chat te laten voorlezen met TTS, een tekst-naar-spraak-functie. Er kwam geen geluid uit. Ik rommelde wat met de instellingen, zette dingen aan en uit, maar het bleef stil.
Een kijker genaamd WT205 vroeg: “Welke games speel je vandaag? ” Een ander zei: “Word wakker, TTS. ” Ik bleef maar klikken en proberen, maar het wilde niet lukken. Toen zag ik dat er stemmen waren die ik kon instellen.
Een kijker wilde dat ik mijn stem veranderde. Ik vroeg: “Welke stem wil je? Zweeds? Bengaals?
Chinees? Catalaans? ” Niemand in mijn kring begrijpt Catalaans, dus dat sloeg nergens op. De kijkers kozen uiteindelijk voor een Cantonese meisjesstem.
Ik testte verschillende stemmen. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei de ene. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei de andere. De ene klonk als een man, de andere als een vrouw.
Ik vroeg aan Dag 509 of hij een mannenstem wilde. Hij zei: “Nee. ” Ik probeerde weer een andere stem. “Nee,” zei hij weer.
Ik bleef maar stemmen afspelen, terwijl mijn eten op me stond te wachten. Het werd steeds grappiger. Elke keer vroeg ik: “Wil je deze? ” En elke keer was het antwoord: “Nee.
” Soms klonk de stem weer als een vrouw. De kijkers lachten. En ik bleef maar zoeken naar de juiste mannenstem voor de chat. Uiteindelijk vond ik er een.
“Dag 509, wil je deze? ” vroeg ik. En wat denk je dat hij zei?
