“Dag 509 zei dat ik hem niet zo’n vreemde stem moest geven. Maar oké. ”
Ik zat in de keuken, in Vancouver, met drie gerechten voor me: gestoomd ei met zoute eendenei, een zelfgemaakte koude kipsalade met gefermenteerde groenten, en kruidenbouillon. Een zeldzame traktatie.
De kipsalade alleen al kostte twee uur om te maken – marineren, stomen, uit elkaar trekken, mengen met een geheime saus. En de eieren? Die kwamen van een eend, niet van een kip. Duur spul.
Ik had mezelf voorgenomen om een korte livestream te doen, gewoon mijn eten laten zien terwijl ik ondertussen verder werkte aan het opzetten van een muziekcafé-stream. Beetje kletsen met de kijkers, wat commando’s instellen. TTS uitzetten, aanzetten. Kijken of die stomme bot eindelijk mee wilde doen.
Maar toen gebeurde er iets waar ik totaal niet op voorbereid was. Iemand in de chat – ik kreeg de naam niet goed mee door alle ruis – vroeg om het geluid van een “Cantonese girl”. Ik lachte nog, dacht dat het een grap was. Maar de chat ging verder.
Ze wilden stemmen testen. Eén voor één liet ik de voorbeeldstemmen horen, gewoon voor de lol. Een mannenstem. Nog een mannenstem.
Een vrouw. Nog een. Tot ik bij de achtste stem kwam. En toen vroeg åås iemand – ik zag niet precies wie – of ik alsjeblieft als een meisje wilde praten voor de rest van de show.
Ik lachte, maar het klonk al minder zeker. Ik zei iets als: “Nee, dit is mijn stem, ik ben geen actrice. ”
Maar de chat ging verder. Steeds meer mensen deden mee.
“Ja, kom op, gewoon voor de grap. ” “Laat die Cantonese stem eens horen. ”
Ik bleef weigeren, beleefd maar duidelijk. Ik wilde niet doen alsof.
Het was niet wie ik ben. En toen werd de toon in de chat plotseling venijniger. Iemand schreef: “Jij doet altijd alsof. Alsof je stoer bent.
Maar je bent gewoon bang dat ze je doorhebben. ”
Ik verstijfde. Die opmerking raakte me. Ik had die hele stream zitten praten over eten, over muziek, over het opzetten van een café, over van alles en nog wat.
En nu stond daar een vreemdeling die deed alsof hij mij kende. Alsof hij wist wie ik écht was. Ik zei: “Dit is mijn stream, mijn keuken, mijn stem. Ik hoef niet te doen alsof ik iemand anders ben.
”
Er viel een stilte. En toen vroeg iemand anders: “Of ben je misschien toch niet wie je zegt dat je bent? ”
Ik voelde mijn hartslag in mijn keel. Mijn hand trilde boven het toetsenbord.
Want dat klopte natuurlijk wel. Er was een deel van mij dat ik al die tijd niet hardop had gezegd, niet in mijn stream, niet tegen die kijkers die me elke keer weer vrolijk begroetten. En plotseling leek het alsof die vreemdeling daar gewoon dwars doorheen keek. Ik had twee keuzes.
De stream stoppen, alles uitzetten, doen alsof er niets gebeurd was. Of ik kon de vraag stellen die ik al weken met me meedroeg – aan mezelf, aan die chat, aan iedereen die luisterde. Ik hoorde mijn eigen stem in de ruimte: “Waarom denk je dat? ”
Niemand antwoordde meteen.
En toen verscheen er een bericht op mijn scherm dat alles zou veranderen. Maar die stream heb ik nooit afgemaakt.
