Ik zit midden in de nacht aan mijn eten, probeer rustig te blijven terwijl ik op Twitch stream. Het is kwart over één, en ik heb zojuist een bord vol Koreaans eten voor me staan. De kijker die nog langskwam, Steel Matthews, vraagt zich af waarom ik nog buiten ben. “Waarom wacht je niet op de meteorenregen?
” zegt hij. “Ik heb die fase al gehad,” antwoord ik. “Ik heb de northern lights in Vancouver al gezien. Ik hoef niet meer per se zo laat naar Cypress om naar de sterren te kijken.
” Ik neem een hap. “Ik kan gewoon thuis het nieuws kijken als het echt bijzonder is. ”
Toch zit ik hier, terwijl mijn ogen dichtvallen van vermoeidheid. Ik kan niet zeggen dat ik dicht bij een van deze gasten sta.
Ik ken ze nog maar net, dus ik houd mijn mond. Niets zeggen, niets te weten. “Life is tough,” mompel ik in mezelf terwijl ik mijn huis binnenstap. Plotseling zie ik het: een bord met eten dat me aan iemand doet denken.
Het ziet er heerlijk uit. Ik neem een hap. “So good,” zeg ik zachtjes tegen wie er ook luistert. Maar dan merk ik iets vreemds op.
De persoon die dit kookt, is duidelijk Koreaans. Ik zeg hallo in het Koreaans. Hij kijkt me aan. Niets.
Geen reactie. “Waarom reageert hij niet? ” vraag ik me af. “Ik vind het een aardig gebaar om in het Koreaans te groeten.
” Maar hij negeert me gewoon. Ik dacht dat hij het misschien niet gehoord had. Maar nee, hij reageerde gewoon niet. Steel Matthews zegt ineens: “Hij heeft je gerate, toch?
”
Ik kijk naar mijn kanaal. Ja, die gast heeft mijn kanaal inderdaad gevolgd. Maar in mijn hoofd blijft die ene vraag hangen: spreekt hij eigenlijk wel Koreaans? Hij is wel Koreaans, maar dat betekent niet dat hij de taal ook spreekt.
Het kan me niet zoveel schelen. Ik blijf eten. Het is mijn eigen stream, mijn eigen content. Ik probeer te begrijpen waarom ik hier eigenlijk zit.
Ik ben een YouTuber die probeert te ontdekken hoe Twitch werkt. Op YouTube is het anders. Je maakt een video, je bewerkt, je schrijft een script. Hier gebeurt alles live.
Geen tweede kans, geen montage. Eén fout en de hele wereld ziet het. “Alles is echt nu,” zeg ik. “Er is geen ontsnapping, geen editknop.
”
Ik kijk nog eens naar de chat. Er is een jongen uit Australië die nu op zijn werk is, die even in de lunchpauze zit. Die kan nog even kletsen. Dat is het goede aan online zijn, denk ik.
Soms heb je iemand die wakker is op hetzelfde moment. Maar als starter? Dan zit je vaak alleen. Geen vaste kijkers, geen vaste gesprekspartners.
“Dit is alles wat ik heb,” mompel ik tegen niemand in het bijzonder, terwijl ik het bord leeg eet. “Iedereen slaapt. ” Een paar seconden stilte. Mijn oog trilt van vermoeidheid.
Plotseling valt mijn blik op de kok die zo stil aan het werk is. “Dat is de man die me negeerde,” denk ik nog steeds. “Diegene die mijn respect en mijn woorden niet beantwoordt. ” Mijn vingers glijden over het bord alsof ik een antwoord kan vinden.
Maar er ligt alleen eten. Ik kijk en kijk naar die kok, hoe hij zijn gerechten bereidt zonder zelfs maar op te kijken. En in plaats van boos te worden op zijn zwijgen, begin ik hem steeds meer te zien als een spiegel. Hier zit ik, iets te eten aan het maken in het holst van de nacht, en ik klaag dat de rest van de wereld slaapt.
Misschien is hij ook gewoon moe. Misschien heeft hij ook gewoon geen zin om zijn mond open te doen midden in de nacht. Het besef slaat in als een golf. Ik kan niet boos zijn op diegene die zijn lippen stilhoudt.
Ik ben zelf ook niet veel anders. Ik zit hier alleen, in mijn eentje, mijn gedachten en mijn eten als mijn enige gezelschap. En toch blijf ik streamen, gewoon omdat ik het gevoel heb dat ik ergens bij moet horen. Maar wat zoek ik eigenlijk?
De nacht wordt stiller. Mijn bord is bijna leeg. Steel Matthews is weer weg, terug naar zijn werk, en ik kijk naar het lege chatscherm. “Niets daarvan,” zucht ik.
“Ik heb nog steeds niemand om te praten. ”
Ik laat mijn stokjes even rusten en denk aan die kok. Aan zijn afstandelijkheid. Aan die vreemde stilte die tussen ons hing.
En ik herinner me zijn naam. Ik weet hem zeker. Die naam, die ik niet hardop durf uit te spreken. Want ik wil geen problemen veroorzaken.
Maar die avond kan ik die stilte niet van me afschudden. Waarom maakte die man me zo van streek? Misschien omdat hij meer over mij weerspiegelt dan ik wil toegeven. Misschien ben ik bang dat ik net zo afstandelijk ben tegenover de mensen die dichterbij me willen komen.
Ik kijk naar de klok. Twee uur ’s nachts. Ik ben nog steeds wakker. Het is eigenlijk grappig: ik heb me nog nooit zo klein gevoeld terwijl ik een bordje Koreaans eten at.
En ik weet niet eens waarom. Ik schuif mijn lege bord weg en staar naar het scherm. “Morgen probeer ik het opnieuw,” fluister ik. “Vandaag was het niet mijn nacht.
”
Maar diep vanbinnen weet ik dat de echte strijd nog niet voorbij is. Die begint pas net. De vraag blijft wie ik eigenlijk ben en waarom ik me zo laat raken door iemand die gewoon maar een keukenblok bereidt. En of ik die stilte ooit zal kunnen verdragen.
IK STOP. Er klinkt een geluid uit mijn telefoon. Een bericht. Het is van iemand die ik niet verwacht had.
De naam op het scherm maakt me wakker, choqueert me misschien zelfs een beetje. Het is de kok. Hij heeft me een bericht gestuurd. Ik open het bericht en mijn hart klopt sneller.
De woorden die ik lees, zijn zo onverwacht dat ik nog geen antwoord heb. Het gaat over waarom hij me niet begroette. En ineens is het niet meer de stilte die mij uitdaagt. Het is de waarheid die ik nog niet onder ogen wil zien.
Mijn handen beven terwijl ik mijn telefoon pak en mijn antwoord typ. De nacht is misschien voorbij, maar het verhaal begint nu pas echt.
