Hitler schreef in 1925, terwijl hij gevangen zat na de mislukte Bierkellerputsch, zijn boek *Mein Kampf*. Daarin nam hij een opvallend standpunt in over het zionisme. Hij beweerde dat de Joden helemaal niet van plan waren om in Palestina een eigen staat op te bouwen om er te wonen. Volgens hem was het slechts een middel om de niet-Jood te misleiden.
Hij zag het zionisme als een onderdeel van een wereldwijde Joodse samenzwering, bedoeld om een centrale organisatie op te richten voor internationale oplichting en bedrog. Een soevereine staat die door geen enkele andere staat gecontroleerd kon worden, diende als toevluchtsoord voor ontsnapte oplichters en als opleidingsschool voor nieuwe. Hitler had niet veel op met de nationale aspiraties van de Arabische Palestijnen. Hij gebruikte hun situatie slechts om kritiek te leveren op de Britten en hen als hypocriet neer te zetten.
In 1939 zei hij dat Duitsers niets te zoeken hadden in Palestina, net zoals de Engelsen niets te zoeken hadden in de Duitse Lebensraum. Toch ontstond er in 1933 een opmerkelijk akkoord tussen zionistische Joden en nazi-Duitsland. Het Havara-akkoord, ondertekend op 25 augustus 1933, stelde Duitse Joden in staat om met een deel van hun vermogen naar Brits-Palestina te emigreren. Het geld werd gestort in een Duits trustfonds, dat werd gebruikt om Duitse goederen naar Palestina te exporteren.
Eenmaal aangekomen kregen de immigranten een deel van hun geld terug, minus belastingen en kosten. Hierdoor konden ongeveer twintigduizend Joden ontsnappen, zo’n 37 procent van alle Duitse Joden die naar Palestina gingen. De nazi’s hadden dit akkoord nodig om de wereldwijde economische boycot te omzeilen en de export te stimuleren. De zionisten wilden een Joodse staat buiten Europa, wat in feite betekende dat de Joden Europa moesten verlaten.
Beide partijen hadden dus een gemeenschappelijk belang: de scheiding van Joden van de Duitse samenleving. Toch was er verdeeldheid binnen de nazi-regering. Sommigen steunden het Havara-akkoord om praktische redenen, anderen waren er tegen omdat het volgens hen hielp bij de opbouw van een Joods Palestina met Duitse middelen. Het debat werd pas begin 1938 beslecht toen Hitler persoonlijk besloot dat de Joodse immigratie naar Palestina moest worden voortgezet.
Tegelijkertijd kregen nazi-diplomaten in het Midden-Oosten de opdracht om openlijk steun te betuigen aan Arabische nationalistische bewegingen. De veiligheidsdienst van de SS, de SD, stimuleerde de zionistische immigratie zolang deze de verdrijving van Joden faciliteerde. In de verwrongen logica van het nazi-beleid kwamen immigratie, propaganda en buitenlandse betrekkingen samen in het lot van Duitse Joden. Naarmate het nazi-beleid radicaliseerde van gedwongen emigratie naar massamoord, verdween elk tactisch gebruik van het zionisme.
Hitler zag het steeds meer als een onderdeel van de Joodse dreiging. Zijn uiteindelijke doel was niet de oprichting van een Joods thuis, maar de volledige uitroeiing van het Europese Jodendom.
