Ik werd wakker, waste mijn gezicht en liep naar mijn rugzak om mijn spullen voor werk erin te stoppen. Toen ik hem opensloeg, voelde ik mijn maag letterlijk omdraaien. Elf patches waren weg. Gewoon afgesneden.
Ik schudde Jacob wakker, in paniek, en vroeg wat er in vredesnaam was gebeurd. Hij vertelde me rustig dat hij na mijn slaap drie vrienden had uitgenodigd. Ze hadden hem ge-sms’t terwijl ze aan het kroegentochten waren, en hij zei dat ze langs konden komen. Eén van hen zag mijn rugzak in de woonkamer liggen, vond hem cool en wilde er ook één.
Dus bood Jacob aan dat ze wat patches mochten hebben. Ze pakten een zakmes en sneden elf patches van mijn tas. Ik was buiten mezelf. Ik ben nog steeds buiten mezelf.
Wat hij weggegeven heeft, is niet zomaar wat stof. Het zijn stukken van mijn leven. Een paar patches waren cadeaus van mijn vader, die vorig jaar is overleden. Hij hielp me altijd zoeken naar nieuwe patches en kocht drie limited editions die nu ontzettend duur en bijna onvindbaar zijn.
Die zijn allemaal weg. Ook een patch die hij in 1994 had gekocht en aan mij had gegeven. En patches van mijn studie in het buitenland. Alles weg.
Ik reageerde niet trots. Ik schreeuwde. “Waar was je in godsnaam mee bezig? ” en “Hoe kön je dit doen?
” Ik zei dat hij zijn vrienden moest bellen en alles terug moest halen. Hij zei dat hij dat wel zou doen voor de patches van mijn vader. Maar de rest? Nee, dat zou hem te veel voor schut zetten bij zijn vrienden.
Ik vroeg hem of hem dat belangrijker was: hoe hij erbij stond tegenover hen, of tegenover mij. Hij aarzelde. En ik zei dat hij weg moest gaan. Eén van de aanwezige vrienden, een gezamenlijke kennis, bracht mijn patches diezelfde avond terug.
Hij zei dat hij het al vreemd vond dat Jacob ze zo aanbood, maar dat hij was meegegaan. Hij bood zijn excuses aan. Negen patches misten er nu nog. Ik sms’te Jacob over de patches van mijn vader.
Hij zei dat hij ze in het weekend zou regelen. Waarom wachten? Mijn vrienden zeggen dat ik overdrijf. “Het zijn maar goedkope patches, koop nieuwe.
” Ze snappen het niet. Dit is niet over de prijs. Dit gaat over vertrouwen. Over respect.
Hij wist precies wat die rugzak voor mij betekende. Een maand nadat we verkering kregen, vroeg hij me het verhaal achter elke patch te vertellen. Hij weet welke van mijn vader waren. Hij wist dat.
En toch stond hij toe dat zijn vrienden ze er met een mes afsneden, terwijl hij ernaar stond te kijken. En het ergste? Hij heeft zich nog steeds niet verontschuldigd. Via Facebook probeerde ik de andere drie te vinden, die uit Jacobs vriendengroep van de universiteit komen.
Een tweede vriend belde me en zei dat hij twee patches had, waaronder eentje van mijn vader. Hij zou ze in het weekend teruggeven. Zeven misten er nog. Mijn vrienden denken dat ik hem moet vergeven omdat het “maar om een rugzak” gaat.
Maar het gaat niet om die rugzak. Het gaat om het feit dat hij mijn spullen aan anderen gaf, mijn herinneringen, zonder het mij zelfs maar te vragen. En nu doet hij alsof ik degene ben die moeilijk doet. Ik ga mijn vaders patches terugkrijgen.
Allemaal. En dan is het klaar. Want als iemand zoveel respect voor je heeft, of eigenlijk zo weinig, dan heeft dat niets meer met een rugzak te maken. Uiteindelijk heb ik ze allemaal teruggekregen.
Ik probeerde hier een update over te plaatsen, maar die werd verwijderd. Het is gelukt. Maar het maakte geen verschil voor mijn beslissing. Ik heb het uitgemaakt.
Niet alleen vanwege die rugzak, maar omdat ik besefte dat hij me nooit echt respecteerde. Hij kon niet eens sorry zeggen. Het komt neer op respect. Zelfs als het om spullen gaat.
Ik ontdekte dat mijn ex mij niet echt respecteerde. Net zomin als hij zijn excuses kon aanbieden. Dus hebben we het beëindigd.
