Ik zet drie gerechten op tafel en één soep. Dat is vandaag mijn model. De Chinese sla blancheer ik even, de salty duck eieren snijd ik fijn en meng ik door het kippenei. Het zout uit die eieren is genoeg voor de smaak, dus ik hoef geen extra zout toe te voegen.
Daarna strooi ik er lente-ui overheen, en er komt ook nog een bord met zelfgemaakte kipdraadjes, gefermenteerde groenten en worteltjes bij. Alles door elkaar, zoetzuur, met sesamolie en een zelfgemaakte geheime saus. Een echte zomerschotel, maar het kost wel twee uur om klaar te maken, vooral door het marineren en stomen van de kip. Als ik het in één keer groot maak en daarna in porties bewaar, bespaar ik tijd en geld.
Stomen duurt langer dan blancheren, maar je houdt veel meer smaak en sap in het vlees. Blancheren verliest te veel smaak. De soep is een Kantonese kruidensoep. Ik wilde dit graag delen, want dit eten is een luxe voor mij.
Het is duur, dus ik grijp elke kans aan om ervan te genieten. Ik dacht: laat ik kort live gaan en gewoon eten terwijl ik ondertussen werk aan mijn muziekcafé-stream. Ik wil een stream opzetten met Beatles-nummers, dus ik was aan het zoeken op internet en tegelijk bezig met een app om mijn chatcommando’s en scènes beter te bedienen. Maar eerst moet ik die technische dingen aan de praat krijgen.
Ik probeer de TTS aan te zetten, maar er komt geen geluid. Ik druk op knoppen, zet dingen aan en uit, maar het blijft stil. Het is frustrerend. Ik lees de chat, mensen zeggen dingen als “What games are you playing today?
” en “Wake up TTS. ” Ik snap het niet. Het zou gewoon moeten werken. Dan vraagt iemand of ik een stem wil veranderen.
Ik probeer een mannenstem voor iemand die “Nee” zegt, dan een andere, en weer een andere. Na een paar pogingen kies ik er één, en de kijker zegt droog: “Nee. ” Ik moet erom lachen. De derde stem blijkt een vrouwenstem, de zesde ook.
De achtste ook. Het lukt niet goed, maar ik blijf proberen. Ik ben ondertussen ook bezig met geluidsmeldingen voor mijn stream. Elke keer dat ik een scène wissel, wil ik dat er een geluid afspeelt.
Nieuwe volgers, abonnementen, bits, donaties, het zou allemaal wat extra sfeer geven. Maar mijn telefoon heeft geen geluidsbestanden, dus dat schiet ook niet op. Toch blijf ik het proberen, omdat ik weet dat het beter wordt als het eenmaal werkt. De kijkers vragen om bepaalde stemmen, sommigen in het Zweeds of Catalaans, maar ik kan niet iedereen tevreden stellen.
Ik probeer een stem die ze leuk vinden, en als ze “Nee” zeggen, probeer ik de volgende. Dit is mijn leven in Vancouver, een beetje rommelig, een beetje zoekend naar de juiste instellingen, maar vastbesloten om dingen voor elkaar te krijgen. Ik laat de kijkers op camera zien wat ik aan het doen ben. Ze bedanken me, en ik reageer: “Bedankt.
” Dan vraag ik welke stem ze willen, maar het blijft een gedoe. Ik test stemmen, wijzig instellingen, en ondertussen staat mijn eten koud te worden. Uiteindelijk neem ik een besluit. Ik kies de eerste stem die ik tegenkwam, een mannenstem, en ik sla hem op.
Ik zeg tegen de kijker: “Probeer het nu maar. ” En dan wacht ik op zijn reactie.
