De verbinding was al slecht voordat ik begon, maar dat hoort erbij wanneer je op een drukke plek staat en tienduizend anderen tegelijkertijd hun telefoon gebruiken. Ik keek naar de menigte om me heen en wist dat het geen zin had om naar de stad te gaan voor vuurwerk. Thuis, met een goede verbinding, was het beter. Tot ik besefte dat zelfs dat niet uitmaakte.
Te veel mensen op hetzelfde netwerk, en de kwaliteit zou toch instorten. Dus deed ik wat ik altijd doe als ik wil genieten van iets goeds: ik haalde het eten tevoorschijn dat ik had klaargemaakt. Een krab, verse, echte krab. Geen nepdingen uit de supermarkt, geen sushi-rommel.
Ik hield de schaal omhoog en liet het aan de camera zien. “Kijk dit eens. Al dit vlees, al dit sap. Dit is niet om te verspillen.
”
Ik likte mijn vingers voordat ik de schaal opende. De geur van zout water kwam meteen vrij. Ik was meteen terug aan de kust, waar ik deze had gevangen. In Brits-Columbia mag je alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid.
De vrouwtjes moeten kunnen reproduceren. En deze was groot genoeg. Meer dan zeven centimeter breed. Ik woog hem in mijn hand en voelde de klei van de schaal.
Thuis eten is beter dan een vijfsterrenrestaurant. Daar kun je geen vingers gebruiken, geen knoppen aanraken, geen tafelmanieren vergeten. Hier kan ik gewoon eten zonder zorgen. Ik zette muziek aan op de achtergrond, niet te luid, zodat de kijkers mijn eetgeluiden niet zouden horen.
Ik had de rechten op die nummers, dus geen problemen met copyright. Bij andere streams had ik daar wel last van, maar nu niet. Een kijker vroeg hoe ik samenwerkte met Tram Life, hij doet POV-streams zonder zijn gezicht te laten zien. Hoe werkt dat dan?
vroeg ik me af. Je moet toch iets doen, een basketball schot maken of een gesprek voeren. Ik lachte en antwoordde dat we gewoon een manier hadden gevonden om het te laten werken. “Heb je een baan?
” vroeg iemand. “Niet nu. Ik zoek. Daarom stream ik op dit moment.
”
Ik was laat op, dag na dag. Maar dat kon me niet schelen. Vrijdag ging ik weer aan het werk, maar nu telde alleen dit moment. Ik brak de schaal open.
Het geluid van de krakende klei was bevredigend. Het vlees kwam eruit, wit en sappig. Ik stopte een stuk in mijn mond en knikte. “Dit is echt.
Echt krabbenvlees. ”
Ik dacht aan de vragen die in de chat voorbijkwamen. Iemand vroeg naar go-tang ramen, een gerecht dat ik niet herkende onder die naam. Pas toen iemand het in het Chinees noemde, wist ik het.
Runderbouillon, gemaakt van botten. Ja, dat had ik gegeten. Hetzelfde met bibimbap. In het Engels kende ik sommige dingen niet, maar in het Chinees wist ik precies wat ze bedoelden.
“Gom-tang soep,” zei ik tegen de camera. “Runderbouillon. Ja, dat ken ik. ”
De chat vroeg naar worstjes, naar gewokte groenten, naar alles wat ik op tafel had.
Ik had ook luchtdroge zalm, naar Canadese stijl. Sommige mensen gebruiken het voor andere dingen, maar ik eet het gewoon zo. Het is goed, het is puur. Ik wreef over een plek op mijn arm.
“Ik kan de eczeem voelen. Ik heb hier net aan gekrabd. ”
Het was een kleine opmerking, een pauze in het koken, en toen ging ik door met eten. Er was geen haast.
Het was een van die avonden waarop alles simpel blijft: een goede maaltijd, een gesprek met vreemden, en de wetenschap dat ik hier hoopte te blijven streamen tot iemand me een kans zou geven. Ik at tot de schaal leeg was, likte mijn vingers schoon en leunde achterover. De muziek speelde nog steeds, de chat bleef praten. Ik wist niet wat de toekomst zou brengen, maar nu, op dit moment, voelde het goed.
Ik vroeg me af wanneer ik weer zeevoer zou krijgen, maar dat was een zorg voor later.
