Het is twee uur ’s nachts en ik zit thuis te eten terwijl Craig buiten staat te wachten op een meteorenregen. Hij vraagt waarom ik niet naar buiten kom om ernaar te kijken. “Ik heb de northern lights al gezien in Vancouver. Ik ben dat stadium al voorbij.
”
Hij lacht. “Je bent de buitenmens, jij zou daar moeten staan. ”
“Nee, ik ben juist de nachtuil,” zeg ik. “Maar ik ga niet zo laat naar buiten.
Dat is niets voor mij. ”
Craig is een fotograaf, dus voor hem is dit het perfecte moment om beelden te schieten. Hij vertelt dat je vanaf Cypress Bowl of Kitsilano de beste plek hebt om de noorderlichten te zien, met North Vancouver en West Vancouver als achtergrond. Ik ken die plekken, ik ben er vroeger ook geweest.
Maar nu niet meer. “Waarom wacht je dan nog? ” zeg ik tegen hem. “Ga naar huis.
”
“Nee, ik heb mijn content. ”
Ik snap het wel. Iedereen heeft tegenwoordig content. Maar voor mij is YouTube iets anders dan Twitch.
Op YouTube kun je een verhaal maken, bewerken, verdiepen. Bij live streaming is alles onbewerkt en oppervlakkig. Je praat gewoon wat, zonder diepgang. Er is een chat met een paar kijkers.
Steel Matthews zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil. Ik kijk naar het eten op mijn bord en lach. “Dit mes is niet scherp, geen zorgen. ”
Steel Matthews zegt: “Ik slijp de mijne wel.
”
“Dat is het probleem,” antwoord ik. “Als je ze slijpt, gebeuren er ongelukken. ”
We hebben het over Koreaans eten. De chef hier is Koreaans, dus ik groette hem in het Koreaans, maar hij reageerde niet.
Ik dacht dat hij misschien geen Koreaans sprak, of dat hij me gewoon negeerde. Later hoorde ik dat hij wel degelijk Koreaans spreekt. Misschien was hij gewoon te druk met koken. “Eten is zo goed,” zeg ik met volle mond.
“Dit is een holy crap eating stream. ”
De chat vraagt waarom ik op Twitch ben begonnen. Ik leg uit dat YouTube de algoritmes blijft veranderen. Je moet elke keer nieuwe regels leren, anders overleef je niet.
Live streaming is anders, er is geen bewerking, geen herkansing. Alles is echt en direct. Maar het grootste probleem is simpel: op dit uur slaapt iedereen. Mijn vrienden in Eastern Canada zijn al lang naar bed.
Zelfs mensen in Vancouver slapen nu. Ik ben de enige die wakker is, samen met de paar die in een andere tijdzone leven. “Still Matthews,” zeg ik, “jouw vriend in Australië is aan het werk nu, toch? ”
“Ja, zijn lunchpauze is voorbij.
”
Toch blijf ik genieten van het eten. Ik reageer niet eens op alles wat er gezegd wordt. Soms is het beter om je mond te houden, vooral als je iemand niet goed kent. Ik ken deze mensen nog niet lang.
Ik ben nieuw hier op Twitch. “Het is net of ik weer moet leren lopen,” zeg ik. “Op YouTube weet ik precies wat ik doe. Hier niet.
”
Still Matthews zegt dat mijn stream vertraagt. Ik kijk naar mijn oog die trilt in de camera. “Is het echt aan het laggen? ”
“Nee, ik heb het goed.
”
Ik blijf eten, blijf kijken naar de klok, en weet dat het nog lang duurt voordat de nacht voorbij is.
