Ik zit aan tafel met drie gerechten voor me en één soep. Dat klinkt misschien niet bijzonder, maar voor mij is dit een zeldzaamheid. Dit is luxe. Dit is duur.
Ik wilde dit moment gewoon delen, ook al zou het een korte stream worden. Het eerste gerecht is gestoomd ei. Maar niet zomaar ei. Het is een combinatie van kippenei en gezouten eendenei.
De dooiers van het gezouten eendenei hak ik fijn en meng ik door het kippenei. Het eiwit van het eendenei klop ik er ook doorheen. Het zout uit het eendenei is alles wat je nodig hebt voor de smaak. Geen extra zout nodig.
Daarna strooi ik er lente-ui overheen. Het tweede gerecht is een restje van gisteren. Zelfgemaakte kip, uit elkaar getrokken. Gemengd met gefermenteerde groenten uit Kanton en wortels.
Alles door elkaar, met sesamolie, zoet en zuur, een vleugje honing en een geheime zelfgemaakte saus. Dit is een typisch zomergerecht. Heerlijk, maar het kost veel tijd. Ongeveer twee uur.
De meeste tijd gaat zitten in de kip. Ontdooien, marineren, stomen, en dan uit elkaar trekken. Daarna meng je het met de speciale saus. Daarom maak ik het in één keer groot, en haal ik er telkens een portie uit.
Dat bespaart tijd en geld. Sommige mensen blancheren de kip. Maar dan verlies je veel smaak, olie en sap in het water. Stomen duurt langer, maar behoudt de smaak.
Het is een ander resultaat. En dan is er de soep. Kantonese kruidensoep. Dat is het hoogtepunt.
Ik deed mijn best om de stream goed op te zetten. Ik had eigenlijk geen zin om te koken. Ik wilde gewoon eten terwijl ik werkte aan een nieuw project: een muziekcafé-stream met Beatles-nummers. Ik was aan het zoeken op het web, probeerde liedjes toe te voegen, en dacht: waarom zou ik niet gewoon eten terwijl ik hiermee bezig ben?
Maar de techniek werkte niet mee. De chat reageerde niet zoals ik wilde. De tekst-naar-spraak-functie deed raar. Een kijker vroeg of ik mijn stem wilde veranderen.
Ik probeerde stemmen uit. Eerst een Cantonese meisjesstem. Daarna een Amerikaanse mannenstem. Steeds opnieuw klonk er een vrouwenstem door de speakers.
“Deck 509, wil je deze stem? ” vroeg ik. “Nee,” zei de chat. Ik bleef proberen.
Stem na stem, vrouwelijk, mannelijk, steeds weer opnieuw. De chat bleef “nee” zeggen. En terwijl ik daar zat, met mijn drie gerechten en mijn soep, mijn dure luxe maaltijd, besefte ik dat de avond helemaal niet ging over het eten. Het ging over het verbinden, over het delen, over het proberen om alles goed te krijgen, ook al werkte niets mee.
Ik had nog steeds die kip, die eieren, die soep. En ik had mijn publiek. Uiteindelijk is dat waar het om draait.
