Ik zit midden in de nacht aan mijn eettafel, een kom warme soep voor me, en ik stream dit omdat ik niet kan slapen. Het is al na één uur ’s nachts en ik kijk naar buiten, waar iemand blijkbaar nog steeds wacht op de sterrenregen die vannacht zou vallen. “Waarom ga je niet naar huis? ” vraag ik door de stream heen.
“Het is laat. ”
Maar dan realiseer ik me iets. Ik ken die persoon amper. Ik ben nog maar net op Twitch begonnen, en zelfs al ben ik al jaren YouTuber, dit is een hele andere wereld.
Op YouTube kun je editen, kun je een onderwerp uitdiepen en een verhaal vertellen dat je zelf in de hand hebt. Maar hier, in real time, is alles rauw en onvoorspelbaar. Je moet gewoon praten en hopen dat iemand je gezelschap houdt. Diep van binnen voelt het eenzaam.
De meeste van mijn vrienden slapen al, zeker die aan de andere kant van het land. Ik ben een nachtuil, altijd al geweest. Terwijl ik eet, probeer ik mijn gedachten te ordenen. Ik ben nog zo nieuw hier.
Ik ken niemand echt goed. Dan herinner ik me iets dat me dwarszit. Er is een Koreaanse man, een chef-kok, die me ooit een rating gaf op mijn kanaal. Ik vond dat aardig.
Dus toen ik hem laatst tegenkwam, wilde ik hem in het Koreaans begroeten, als een gebaar van respect. Een simpel “hello” in zijn taal. Maar hij negeerde me volledig. Hij keek niet eens op.
Ik vroeg me af of ik iets verkeerd had gedaan. Misschien sprak hij helemaal geen Koreaans, misschien was hij gewoon afwezig. Maar het voelde als een afwijzing. Ik weet niet waarom ik er nog steeds aan denk.
Ik heb hem tenslotte amper ontmoet. We zijn geen vrienden. Ik ben niet close met iemand hier. Het is beter om gewoon niets te zeggen, denk ik.
Want als je iets zegt over iemand en er gebeurt iets mee, dan heb jij het gedaan. Zo werkt het hier. Ik neem weer een hap van de soep. Het is een van de lekkerste dingen die ik in tijden heb gegeten.
De bouillon is rijk, de smaken zijn diep. Mijn chat vraagt van alles. Over de messen thuis, over hoe je nooit een scherp mes in huis moet hebben. Ik zeg dat ik ze slijp, ook al weet ik niet waarom ik dat eruit floepte.
Steel Matthews begint over het echte slijpen van messen, alsof hij er verstand van heeft. “Ja, hij doet dat echt,” zegt iemand. Geen wonder dat hij me negeerde, schiet er door me heen. Misschien vond hij het vreemd dat ik hem aansprak.
Of misschien was ik gewoon niet belangrijk genoeg voor een antwoord. Ik probeer rustig te blijven en te eten. Ik wil niet te veel lawaai maken, maar de soep is zo goed dat ik er gewoon niet over kan zwijgen. Er zit iets geruststellends in, iets warms dat me eraan herinnert dat ik ook een leven heb buiten al die schermen.
Mijn chat blijft maar praten over streams en over hoe YouTube de algoritmes steeds verandert, over hoe je je aan moet passen als je wilt overleven. Iemand zegt dat IRL-streamen moeilijker is omdat er geen editing is. Alles is live, alles is echt. Toegegeven, dat maakt het spannend, maar ook kwetsbaar.
Je kunt jezelf niet verstoppen achter een montage. Ik denk aan die ene keer dat ik naar het vuurwerk ging kijken. Je kijkt er een keer naar en klaar. Daarna ga je weer naar huis.
Het is niet dat ik niet van spektakel hou. Ik heb de noorderlichten gezien in Vancouver, ik heb sterrenregens meegemaakt. Ik heb dat allemaal al gedaan. Het was prachtig, echt waar.
Ik zou er weer naartoe kunnen gaan, naar Cypress Bowl bijvoorbeeld, waar je een perfect uitzicht hebt. Maar vannacht? Nee, vannacht blijf ik binnen, met mijn soep en mijn gedachten. Een vriend van mij, Cleon, is ook aan het streamen, denk ik.
Iemand vraagt wat hij uitzendt. “Iemand zei dat hij naar huis gaat,” antwoord ik vaag. Ik weet het eigenlijk niet. Ik ben niet close met hem.
Ik ken al die streamers niet zo goed. Ze kennen mij ook niet. We kruisen elkaars pad, geven elkaar af en toe een helpende hand, meer niet. We zijn allemaal aan het uitzoeken hoe dit werkt.
Mijn gezicht jeukt en ik merk dat mijn oog trilt. Moe, denk ik. Ik had allang moeten slapen. De chat merkt wel dat iemand in Australië er weer is, terug van zijn lunchpauze.
Midden in de nacht hier, gewoon overdag daar. Het is grappig hoe klein de wereld is. Zelfs nu, op dit late uur, zit er iemand aan de andere kant van de wereld naar mij te kijken. Dat voelt niet meer zo eenzaam.
Ik kijk naar de soep in mijn kom. Nog de helft. Iemand zegt dat het een eetstream is, een “holy crap eating stream”. Ik lach er zwakjes om.
Ja, dit is het wel. Mijn leven, op dit moment, is dit. Soep eten terwijl vreemden en bekenden door middel van tekst met me praten. Ik begrijp nu waarom mensen hier verslaafd aan raken.
Het is alsof je niet helemaal alleen bent, ook al is het huis stil en is de stad in slaap. Toch kan ik die Koreaanse man niet uit mijn hoofd zetten. Die keer dat ik hem begroette en hij me niet zag staan. Alsof ik onzichtbaar was.
Misschien is dat het probleem van deze wereld, denk ik. Je kunt uren streamen en nog steeds niemand echt bereiken. Of je zegt iets in de taal van iemand anders en krijgt niet eens een blik terug. Ik hoop dat de soep mijn maag vult en mijn hoofd stilmaakt.
Ik vraag me af wat hij vannacht aan het doen is, die chef. Waarschijnlijk gewoon slapen. En ik zit hier, wakker, pratend tegen een scherm. Mijn chat vraagt of ik nog een wens mag doen vanwege de sterrenregen.
Ik schud mijn hoofd. Nee, ik geloof niet meer in wensen. Ik geloof in blijven eten, blijven streamen, blijven kijken wat er op je pad komt.
En misschien, heel misschien, iemand vinden die je niet negeert als je gedag zegt.
