“Zeg eens ‘ja’ voor een mannelijke stem,” zegt hij tegen het scherm. “Weet je het zeker? Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht… Dit is een voorbeeld van mijn stem.
”
Ik zit midden in de nacht aan mijn keukentafel. Buiten is het stil, de buren liggen al lang in bed. Op mijn stream test ik een nieuwe functie: text-to-speech. Iedere kijker kan nu zijn eigen steminstelling krijgen.
Klinkt ingewikkeld? Dat valt wel mee, maar je moet het even goed instellen. “Oké, dus als jullie typen, dan horen we jullie stem. Zo, dat is wat ik fijn vind aan dit systeem.
Je kunt er van alles mee doen. Kijk, dit is een commando. Als ik dit intyp, dan voert het systeem automatisch een opdracht uit. Dan hoef ik niet eens zelf ‘welkom’ te typen.
Het doet het gewoon. En dit hier? Dat is voor de streamtitel. Handig, toch?
”
De chat reageert. “De vijfhonderdnegen zegt dat de mannelijke stem werkt. ”
“Wacht even. Jij wilt een mannenstem?
Nou, dan moet ik dat even aanpassen. Zo, klaar. Nu kun je typen en klinkt het als een man. ”
“Dit is een voorbeeld van mijn stem,” leest de bot voor.
“Ja, precies. Zo is het goed. Zeg maar iets. ”
Maar de stream is niet alleen maar techniek.
Ik heb honger. Ik pak een doos uit de koelkast en zet hem op het aanrecht. “Voor wie niet uit Vancouver komt, uit Azië of de VS: dit is bijzonder eten. Ik noem het altijd gekscherend ‘BC Big Crab’.
Het is een Dungeness-krab uit British Columbia. ”
De chat vraagt: “Kun je eigenlijk wel koken? ”
“Ja, dat kan ik wel, hoor. ”
Ik toon de schaal naar de camera.
“Het is inmiddels middernacht, dus geen muggen. Dit is een BC-krab. Je mag trouwens alleen mannetjes vangen, geen vrouwtjes. En ze moeten groter zijn dan zes inch.
Kijk, hier heb ik een liniaal. Zeven inch. Die is prima. ”
Een kijker typt: “Je streamt nog?
Het is al laat, hoor. ”
“Weet ik. Maar ik wil dit even doen. ”
Ik draai de krab om op het bord.
“Kijk eens. Dit is goud. Echt goed spul. Maar let op, als je een hoog cholesterol hebt: wees voorzichtig.
Deze krab schiet je cholesterol omhoog. Al is het medisch bewezen dat tachtig procent van je cholesterol door je eigen lichaam wordt aangemaakt en maar twintig procent uit voeding komt. Maar toch, blijf alert. ”
Ik heb ook wat sla klaarliggen.
“Blancheer ik even kort. Lekker simpel. En dit hier? Dat is de kieuw van de krab, die eet je niet.
Die gooi je weg. ”
Ondertussen is er nog een kijker die worstelt met de steminstellingen. “Wil je een mannenstem? ” vraag ik.
“Of een vrouwenstem? Je hebt de standaard Kantonese versie nu. Wil je die veranderen? ”
“Nee, de vrouwelijke Chinese stem is prima,” zegt iemand.
“Oké, maar jij had gezegd dat je een Engelse mannenstem wilde,” zeg ik tegen een ander. “Ik snap niet waarom het niet werkt. ”
“Ik ben kapot,” leest het systeem voor. “Nee, nu werkt het.
Hoor je dat? Het is nu goed. Je hebt nu de mannelijke Engelse stem. ”
“Oh, het werkt,” zegt de kijker.
“Ja, zie je wel. En voor de andere kijker: jij wilde Kantonese, toch? Die heb ik al ingesteld. Als je Kantonees typt, dan leest het systeem het in het Kantonees voor.
Maar als je Frans typt, klinkt het raar. ”
Een nieuwe kijker komt binnen: “Hallo,” zegt de bot in het Frans. “Ah, jij wilt Frans spreken? Dat is prima.
Deze tekst-naar-spraak kan meerdere talen. Dat vind ik er zo fijn aan. Het spreekt verschillende talen. ”
Een ander typt: “De krab ziet er lekker uit.
”
“Dank je wel, dank je wel. ”
Heb ik wat servies nodig. Even kijken. “Ik moet even de camera goed zetten.
Kijk, zo kun je het beter zien. Zet ik hier neer. ”
Ik haal de krab uit de oven en zet het bord op tafel. “Oké, dit is dus de BC-krab.
In de oven gebakken. BC? Dat is de afkorting van British Columbia, onze provincie. En waarom lach je om mijn accent?
”
Het is een zeldzame kans om aan kijkers over de hele wereld te laten zien wat wij hier hebben. “Als je naar Vancouver komt, moet je dit bestellen. De BC-krab. Wat ik er zo fijn aan vind?
Hij heeft veel vlees. En veel cholesterol, dat ook. Maar vanavond eet ik dus krab. Dit is maar een klein deel.
Dit zijn de poten. Eén kant. Kijk, als ik dit been laat zien… Dat is hoe groot één poot is.
”
Ik pak ook de soep die ik een paar nachten geleden heb gemaakt. “Haal ik uit de koelkast. Kijk, al dat vet van het varkensvlees. Dat drijft boven.
Dat is een goed teken, want zo raak je het overtollige vet kwijt. ” Ik zet het in de magnetron. “Drie minuten is genoeg. ”
Terwijl de soep warm wordt, stel ik mijn overlay goed.
De chat klaagt niet meer over steminstellingen. Het werkt. De kijker uit Canada spreekt Frans. De kijker uit Azië spreekt Kantonees.
Door alle stemmen en alle talen heen zit ik hier, op een doordeweekse nacht, met mijn BC-krab, mijn sla en mijn zelfgemaakte soep. Echte kost.
