De ochtendzon drong door de jaloezieën van hun kleine huurappartement in Offenburg, alsof ze hem recht in de ogen wilde steken. Maar de keukentafel was leeg, het fornuis koud, en er stond geen enkel gebruikt bord. Thorsten liep door de kamers en merkte pas na een paar tellen dat haar spullen verdwenen waren. Alleen haar kleine handtas, die ze altijd meenam voor boodschappen of naar de dokter, stond nog bij de deur.
Binnenin vond hij geen afscheidsbrief, maar wel de autosleutels van zijn eigen auto, de pinpas van hun gezamenlijke rekening en een bonnetje. De telefoon ging maar één keer. Haar stem klonk kalm, alsof ze een boodschappenlijstje voorlas: “Ik heb geen behoefte aan een man die niet eens zijn eigen auto kan betalen, laat staan mij. ” Toen verbrak ze de verbinding.
Thorsten bleef achter met een kloppend hoofd en de herinnering aan die avond, drie weken geleden, waarop hij op het podium van het bedrijfsfeest had gestaan en had geroepen dat hij zijn vrouw weg zou geven, gratis, zonder betaling. De directeur van Lux Invest, Alexander Sokolow, had gelachen en haar later daadwerkelijk meegenomen. In de weken daarna werd Thorsten op kantoor een loopje met hem genomen. Niemand nam zijn maandrapporten serieus, en collega’s die vroeger beleefd knikten, fluisterden nu openlijk achter zijn rug.
Het gerucht ging dat hij zijn huwelijk had verkwanseld voor een grap en dat zijn vrouw nu als directiesecretaresse werkte, maar dan wel met salaris. Bij de volgende grote vergadering stond hij weer voor de zaal, zijn powerpoint voorbereid met weken oude cijfers, maar de vragen die op hem afkwamen, gingen niet over omzetcijfers. Een jonge stagiair vroeg hem recht in zijn gezicht of hij nog wist hoe haar parfum rook, en een oudere collega vroeg spottend of hij zijn huwelijk ook bij de administratie had ingeleverd voor aftrekposten. Thorsten verdedigde zich met algemeenheden, maar zijn stem haperde.
Toen hij na de vergadering zijn tas pakte, viel een ongebruikte chequeboekje van Lux Invest op de grond. Het was een overschrijving die hij ooit had moeten inleveren bij de boekhouding, maar door de chaos had hij het in zijn zak gestoken en vergeten. Hij keek naar het blanco formulier en voelde een gevaarlijke gedachte opkomen: wat als hij het geld gewoon opnam? Niemand zou het merken, dacht hij, en hij had recht op compensatie voor alles wat hij was kwijtgeraakt.
Hij liep naar een indrukwekkend bankgebouw met marmeren zuilen, probeerde een zelfverzekerde houding aan te nemen en overhandigde de cheque aan de lokettiste. Ze keek ernaar, tikte iets in haar computer en fronste. Toen belde ze een collega, en nog een. Binnen enkele minuten stond er een beveiliger naast hem.
De lokettiste sprak hem koel aan: het betrof een officieel bedrijfsdocument, en de directeur had al gebeld dat er een valse cheque circuleerde. Thorsten schreeuwde dat hij haar man was, dat hij recht had op dat geld, maar ze drukte op de knop voor de beveiliging. Hij rende weg, het marmeren gebouw uit, de straat op, terwijl zijn oren suisden van schaamte. Bij een groot kruispunt bleef hij staan, uitgeput.
Boven zijn hoofd hing een reusachtig scherm op de gevel van een winkelcentrum. Eerst keek hij niet, maar toen viel zijn oog op een vertrouwd gezicht. Daar, in een strak donkerblauwe jurk, zat Klara naast Alexander Sokolow tijdens een liefdadigheidsgala. Ze lachte niet breed, maar glimlachte op een manier die hij al jaren niet had gezien.
Haar hand rustte niet op zijn arm, maar naast hem op tafel, en een klein jongetje zat aan haar andere kant. Het kind leek op hem, al wilde hij het niet toegeven. Hij bleef staan tot het scherm van beeld wisselde. Toen de file voor het stoplicht lostrok en de auto’s weer optrokken, verdwenen hun beelden langzaam tussen de andere lichten.
Het was geen droom en geen mooi einde aan een verhaal. Het was de eenvoudigste en meest gewone vorm van rechtvaardigheid: hij had verloren wat hij nooit gekoesterd had, en dat was geen straf van buitenaf, maar de stille uitkomst van zijn eigen keuze.
