Het begon allemaal een stuk eerder dan ik destijds besefte. Ik was getrouwd met Mona, maar ons huwelijk liep al geruime tijd op zijn einde. We waren drie jaar gelukkig geweest, maar het uitblijven van kinderen begon ons uit elkaar te drijven. Mona was gek op kinderen en zag geen zin in haar leven zonder moeder te zijn.
We probeerden het keer op keer, maar zonder succes. Ik stelde voor dat we allebei een medisch onderzoek zouden ondergaan om te zien of er iets aan te doen was. Maar Mona weigerde botweg en zei dat ík me moest laten onderzoeken, want zij wist zeker dat zij niets mankeerde. Toen ik vroeg hoe ze daar zo zeker van kon zijn, kreeg ik geen duidelijk antwoord.
Het vermoeden groeide dat ze in het verleden een zwangerschap had beëindigd, maar in onze behoudende omgeving begreep ik dat ze dat nooit zou toegeven. Ik stelde adoptie voor, maar de blik die ze me gaf was veelzeggend. Zij wilde alleen een kind dat biologisch van haar was. Uit pure koppigheid liet ook ik me niet onderzoeken.
Ik besefte dat ík misschien het probleem kon zijn, maar ik weigerde de eerste stap te zetten zolang zij niet wilde meewerken. Terwijl de maanden verstreken, groeide de afstand tussen ons. Ze behandelde me steeds meer als huisgenoot dan als echtgenoot. Toen ik op een dag haar telefoon controleerde, vond ik talloze berichten met een man die Fabian heette.
Uit de toon van de gesprekken was overduidelijk dat ze een relatie met hem had; ze klonk tegen hem zoals ze ooit tegen mij klonk toen we verkering kregen. Ik was niet verrast. Ons contact was al zo oppervlakkig dat ik de signalen niet had opgemerkt, maar het voelde als een logisch gevolg. Diep vanbinnen weet ik niet waarom ik zo lang bleef.
Toen de breuk uiteindelijk kwam, was het geen explosie maar een stille aftakeling. Ze vertelde me dat ze me verliet. Pas later zou ik ontdekken wat ze me nog meer verzweeg, iets wat alles zou veranderen.
