Woensdagavond zat ik met mijn vriend Jacob en twee vrienden op mijn bank naar Netflix te kijken. Ik moest donderdag vroeg op voor werk, dus ging ik eerder naar bed en zei hem alleen dat hij de deur op slot moest doen voordat hij kwam slapen. De volgende ochtend pakte ik mijn rugzak om spullen in te doen. Die rugzak draag ik letterlijk elke dag.
Hij zit onder de patches, een project dat ik als veertienjarige ben begonnen. Inmiddels zaten er vijfendertig op, verzameld bij concerten, shows, tijdens mijn studie in het buitenland, en een paar die mijn vader me had gegeven voordat hij vorig jaar overleed. Toen ik de rugzak opensloeg, zag ik het meteen. Er misten elf patches.
Elf. Er zaten rafelige gaatjes in de stof waar ze met een mes waren afgesneden. Ik werd wakker geschud door paniek en liep naar Jacob toe. Hij vertelde doodleuk dat hij na mijn slaap drie vrienden had uitgenodigd.
Ze waren in de buurt aan het barhoppen en hadden hem ge-sms’t. Een van hen had mijn rugzak gezien, vond hem vet, en Jacob zei dat ze gerust wat patches mochten hebben. Hij had ze gewoon weggegeven. Mijn spullen.
Mijn herinneringen. De patches die mijn vader voor me had gekocht, die nu bijna niet meer te krijgen zijn. Een limited edition patch uit 1994 die mijn vader me ooit had gegeven. Allemaal weg.
Ik heb hem uitgefoeterd. Ik vroeg hem hoe hij dit in godsnaam kon doen. Hij zei dat hij de patches van mijn vader wel terug zou vragen aan zijn vrienden, maar dat hij zich te bezwaard voelde om de rest terug te vragen, want dat zou hem voor schut zetten. Ik vroeg hem of het hem meer uitmaakte hoe hij overkwam bij zijn vrienden dan hoe hij overkwam bij mij.
Hij aarzelde. Ik zei dat hij weg moest gaan. Ik heb de mensen die die avond waren geweest zelf ge-sms’t. Een van hen, een gemeenschappelijke vriend, bracht donderdagavond mijn patches terug.
Hij zei dat hij het al raar vond dat Jacob ze aanbood, maar dat hij was meegegaan. Hij bood zijn excuses aan. Negen patches zijn nog steeds weg. Een paar van die negen zijn van mijn vader.
Ik heb Jacob vandaag gevraagd wanneer hij ze terug zou halen. Zijn antwoord: hij zou ze in het weekend contacteren. Waarom wachten? Mijn vriendinnen zeggen dat ik overdrijf.
Dat het maar een rugzak is. Dat ik nieuwe patches kan kopen. Maar dat is het punt niet. Jacob wist wat die rugzak voor me betekende.
Hij heeft me zelfs gevraagd om van elke patch het verhaal te vertellen toen we net samen waren. En nu laat hij mijn spullen door zijn vrienden kapot snijden en doet alsof het niets voorstelt. Hij heeft zich niet eens verontschuldigd. Hij vindt dat ik overreageer.
Misschien was ik hysterisch in die confrontatie, dat geef ik toe. Maar hij doet niets om het goed te maken. Ik weet niet hoe ik hem ooit nog kan vertrouwen na dit. Het voelt alsof hij niet alleen mijn rugzak heeft weggegeven, maar ook mijn vertrouwen en mijn geschiedenis.
Een vriendin zei dat het verschil had gemaakt als hij meteen zijn excuses had aangeboden en alles had gedaan om de patches terug te krijgen. Maar hij heeft alleen maar tegengeworpen dat ik overdrijf. Hij heeft letterlijk mijn eigendommen weggegeven, met een mes laten afsnijden, en vervolgens zijn vrienden belangrijker gevonden dan mijn gevoelens. Ik heb nog een andere gemeenschappelijke vriend gesproken.
Hij had ook twee patches, waaronder eentje van mijn vader. Hij beloofde ze dit weekend terug te brengen. Er zijn nog zeven patches weg. Ik sta op het punt om hem te dumpen.
Niet alleen vanwege de rugzak. Het gaat erom dat hij heeft laten zien dat hij mijn spullen, mijn verleden en mijn grenzen niets waard vindt. Dat hij denkt dat hij over mijn eigendommen mag beschikken zolang hij het maar cool vindt. En dat hij daarna geen enkele moeite doet om het recht te zetten.
Ik wil gewoon mijn patches terug. Daarna ben ik klaar met hem.
