Het vuurwerk knalde boven de stad, maar ik stond niet tussen de mensenmassa. Ik had een goede internetverbinding geregeld, dus ik dacht dat het wel zou lukken. Maar toen ik eenmaal tussen de menigte stond, werd de verbinding toch slechter. Te veel mensen gebruikten hetzelfde netwerk.
Voor mij was het de eerste keer dat ik dat meemaakte. . Ik proefde het zoute water in de lucht en keek naar het eten dat voor me stond. Het vlees zag er sappig uit, het sap droop ervan af.
Ik nam een hap en het smaakte heerlijk. Je moet eerst likken, hè. Ik genoot ervan tot ik merkte dat het te stil werd. Ik wilde muziek aanzetten en zocht naar mijn playlist, maar die stond er niet bij.
Even dacht ik dat het was gestopt, maar gelukkig deed het nog gewoon mee. Ik zette de muziek aan en vroeg aan mijn kijkers of het niet te luid stond. Ik probeerde het volume laag te houden, zodat ze me niet zouden horen eten. Ik wilde niet dat ze mijn eetgeluiden zouden horen, dus zette ik de muziek op de achtergrond aan.
Ik had een vergunning voor deze nummers, dus ik maakte me geen zorgen over auteursrechten. Bij muziekstreams kreeg ik wel problemen met copyright, maar deze nummers waren veilig. . Ik vroeg aan iemand hoe het zat met samenwerken met Tram Life, die POV-streams deed.
Hij was niet bezig met zijn gezicht, dus hoe werkten die samenwerkingen dan? Hij had wel die basketbalwedstrijd gestreamd, dus hij moest toch de bal door de ring gooien. Ik snapte er steeds minder van. Later hoorde ik dat hij vrijdag weer zou werken, dus dat verklaarde waarom hij nu zo laat op was.
. Ik keek naar de krabbetjes die voor me lagen. In British Columbia mochten we alleen mannetjeskrabben vangen, voor de duurzaamheid. De vrouwtjes moesten zich kunnen voortplanten.
De krabben moesten minimaal zeven inch zijn, en dat was maar de helft van de pootjes. De andere helft zat aan de andere kant. Ik wees er één aan en zei: “Deze gebruik ik. Deze voor de poten.
” Ik keek naar het eten en zag dat er niets werd verspild. Alles lag door elkaar. Ik wilde een krab openbreken. “Je moet hem gewoon openbreken,” zei ik.
“Cool. ” Ik krabde aan mijn huid en voelde dat mijn eczeem opspeelde. Ik had het net aan die kant opengekrabd. “I love sardines,” zei ik.
“Je zou dat moeten eten. Ja, dat klopt, ik heb sardientjes bij me. ” Dit was echt krabvlees, geen nep sushi-spul. Ik wees naar gedroogde zalm, dat heerlijk smaakte.
Sommige mensen gebruikten het voor andere dingen, maar wij waren gewend aan de Canadese stijl van luchtdroog vlees. Ik vroeg me af of dat ook voor arctische zalm gold. . We praatten over verschillende soorten noedels en bouillons.
Iemand noemde “go town,” maar ik had geen idee wat dat was. Ze noemden ook bibimbap, dat wel lekker klonk. Uiteindelijk bleek het om rundvleesbouillon te gaan, en toen snapte ik het eindelijk. We hadden het over varkensvlees, rundvlees en garnalen, en over alle varianten die er waren.
Ik keek weer naar de krab en begon eraan te trekken. Het was echt krabvlees, geen namaak. Ik at verder en genoot van elke hap.
.
