Het is één uur ’s nachts en ik zit nog te eten, terwijl ik eigenlijk allang had moeten slapen. Ik pak een van die Koreaanse eetstokjes, precies déze, want daarmee lukt het me altijd om het eten goed vast te houden. “Kijk,” zeg ik in de camera, terwijl ik een stuk oppak. “Niet laten vallen.
Niet laten vallen. ”
Even later vraag ik me hardop af waarom die ene vriend nog buiten staat te wachten op een meteorietenregen. “Ik zou allang naar huis gaan,” zeg ik. “Ik heb dat stadium gehad.
We hebben de noorderlichten gezien in Vancouver, hè? En we hebben ook al een meteorietenregen gezien. Ik ben er wel klaar mee. ”
“Waarom sta je dan buiten?
” zeg ik tegen mezelf. “Je moet naar huis gaan. ”
Ik vertel dat je vanuit Cypress Bowl een goed uitzicht hebt, of vanaf Kitsilano of Spanish Banks, met North Vancouver en West Vancouver als achtergrond. Vroeger ging ik daar vaak heen, maar nu blijf ik gewoon thuis en kijk ik wel naar het nieuws.
Mijn vriend Cleon is thuis aan het streamen. “Hij vraagt of we drama willen zien,” zeg ik. “Hij gaat naar huis, IRL. ”
“Het is al laat,” zeg ik.
“Het is al 1:15 uur ’s nachts. ”
Iemand zegt dat ik vast een avondmens ben. “Nee,” antwoord ik. “Ik ga normaal niet zo laat naar buiten.
Het is gewoon niet mijn ding. ”
Maar dan bedenk ik me: “Als je fotograaf bent, moet je elk moment vastleggen, toch? Wil je een mooie scène, dan moet je er ’s nachts op uit. ”
Ik praat verder over hoe ik niet close ben met die andere makers.
“Ik ken jullie pas sinds kort,” leg ik uit. “Ik kan beter niets over ze zeggen. Stel dat er iets met ze gebeurt. ”
Dan komt er eten in beeld.
“Dit is Koreaanse keuken,” zeg ik. “Dit is dinertijd, midden in de nacht. Eetstream. ”
Ik neem een hap en het smaakt ongelooflijk goed.
Ik zeg iets in het Koreaans tegen de chef, maar hij reageert niet. “Ik dacht dat hij Koreaans was,” zeg ik. “Ik groette hem in het Koreaans en hij negeerde me gewoon. Ik vond het een aardig gebaar.
”
Toch ben ik hem dankbaar, want hij heeft mijn kanaal een beoordeling gegeven. “We helpen elkaar allemaal een beetje,” zeg ik. Ik eet rustig verder, want dit is pas de helft van de portie. Ik leg uit dat ik nog nieuw ben op Twitch, ook al ben ik een YouTuber.
“YouTube is een heel ander iets,” zeg ik. “Het algoritme verandert steeds. Wil je in het spel blijven, dan moet je de nieuwe regels volgen. Elke keer moet je je aanpassen.
”
Iemand zegt dat hij het liefst gewoon IRL praat. “Ik kan er niet zo aan wennen,” geef ik toe. “Op YouTube maak je gewoon een video. Maar live streamen is anders: er is geen montage, alles gebeurt in real time.
Je kunt niet dieper op een onderwerp ingaan. Het blijft oppervlakkig gebabbel. Bij een video kun je wél een onderwerp helemaal uitdiepen, zoals ik doe met basketbal. Alles heeft voor- en nadelen.
”
Het is laat en de meeste vrienden slapen al. “Mensen zitten in andere tijdzones,” zeg ik. “In West-Canada is het midden in de nacht, dus die liggen ook in bed. Niet zoals ik.
Ik kan niet goed slapen, dus ik ben een nachtuil. ”
Het gesprek gaat over vuurwerk. “We hebben vuurwerk hier,” zeg ik. “Ik ben er één keer gaan kijken.
Eén keer is genoeg. ”
Iemand zegt dat de vuurwerkstream van iedereen haperde. “Is mijn stream aan het haperen? ” vraag ik.
“Oh, oké. Bij mij is hij goed. ”
Mijn oog trilt even. Er is iemand uit Australië aan het werk, die net klaar is met zijn lunchpauze.
“Het is hier midden in de nacht, maar bij hem is het overdag,” zeg ik. “Dus we kunnen kletsen. Dat is fijn, dat je iemand hebt om mee te chatten. Maar als je net begint en je kent niemand, dan heb je niemand om mee te praten.
”
Ik neem weer een hap van mijn eten en kijk tevreden naar het bord. Het is stil, het is laat, en toch zit ik hier, pratend tegen een camera, etend alsof het de lekkerste maaltijd van mijn leven is. “Zo goed,” mompel ik. “Zo ontzettend goed.
”
